Mit o braku obowiązku zapłaty podatku przy zakupie samochodu
Sie23

Mit o braku obowiązku zapłaty podatku przy zakupie samochodu

Sprawa dotyczy braku odprowadzenia 2 % podatku od czynności cywilnoprawnej zakupu samochodu, która zawarta została poza granicami Polski… Otóż taką informację usłyszałem w jednym z programów telewizyjnych, zajmujących się tematyką podatkową. Jeden Polak od drugiego kupił samochód. Ale żeby pominąć obowiązek zapłaty 2 % podatku od tej umowy (podatku od czynności cywilnoprawnej), oboje wyjechali tym samochodem na terytorium Czeskiej Republiki i tam podpisali umowę kupna – sprzedaży. W takiej sytuacji nie ma obowiązku zapłaty podatku, gdyż: – umowę podpisano poza terytorium RP oraz; – przedmiot tej umowy również znajduje się poza terytorium RP Ta sytuacja doczekała się nawet stosownej indywidualnej interpretacji podatkowej wydanej przez Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach (IBPB-2-1/4514-112/16/DP – interpretacja indywidualna Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach 22 kwietnia 2016 r.). Jest to słuszna i korzystne interpretacja dla polskiego podatnika – nabywcy samochodu, który nie musi zapłacić polskiego podatku. Można na takiej transakcji zaoszczędzić kilkaset złotych. Tylko jest jedno małe … „ale”. Otóż nikt nie uświadamia sobie, że na terenie Republiki Czeskiej też obowiązuje prawo podatkowe. Jakie to są przepisy, to – wybaczcie – nie wiem. Ale jedno wiem. Skoro do zawarcia umowy doszło na terenie Czeskiej Republiki i przedmiot tej umowy też znajdował się na jej terenie, to raczej czeski ustawodawca przewidział obowiązek zapłaty podatku od takiej transakcji, nawet jeśli taką umowę zawierają cudzoziemcy (czyli Polacy). Pokuszę się nawet o stwierdzenie, że jeśli w przyszłości takie sytuacje będą miały nagminny charakter, to najprawdopodobniej polskie urzędy skarbowe nawiążą współpracę z urzędami innych państw UE (w tym Czech) w celu wymiany informacji o zdarzeniach powodujących powstanie obowiązku podatkowego, celem jego wyegzekwowania. W końcu żyjemy w zjednoczonej Unii Europejskiej… Słowem możemy narazić się na negatywne konsekwencje podatkowe, w przypadku braku uiszczenia takiego podatku na rzecz obcego urzędu skarbowego (podatkowego). Obym się mylił… Pozostając w tym przekonaniu, pozdrawiam szanownych...

Czytaj dalej
Postępowanie grupowe
Paź26

Postępowanie grupowe

Problematykę tzw. pozwów zbiorowych reguluje ustawa z dnia 17 grudnia 2009 r. o dochodzeniu roszczeń w postępowaniu grupowym. Ustawa ta ma zastosowanie w sprawach o roszczenia o ochronę konsumentów, z tytułu odpowiedzialności za szkodę wyrządzoną przez produkt niebezpieczny oraz z tytułu czynów niedozwolonych, z wyjątkiem roszczeń o ochronę dóbr osobistych. Przepisy tej ustawy miały – w założeniu – ułatwić i uprościć postępowanie sądowe grupy osób o podobnych roszczeniach. Jednak regulacja tej ustawy zawiera pewne unormowania, które w jej praktycznym stosowaniu mogą utrudniać dochodzenie tych roszczeń. Oto niektóre z nich … Postępowanie grupowe w sprawach o roszczenia pieniężne jest dopuszczalne tylko wtedy, gdy wysokość roszczenia każdego członka grupy została ujednolicona przy uwzględnieniu wspólnych okoliczności sprawy. Dochodzone roszczenia muszą zatem być jednorodne, czyli jednego rodzaju oraz oparte na jednakowej podstawie faktycznej. Roszczenia oparte na jednakowej podstawie faktycznej to roszczenia, których podstawę stanowi taka sama podstawa faktyczna (przesłanka sensu stricto) lub roszczenia, których istotne okoliczności faktyczne są wspólne (przesłanka sensu largo). Oczywiście mogą istnieć nieznaczne różnice pomiędzy indywidualnymi podstawami roszczeń, jednak niezbędne jest, aby istotne okoliczności faktyczne uzasadniały żądanie wspólne dla wszystkich roszczeń. Innym poważnym ograniczeniem dochodzenia roszczeń w postępowaniu grupowym, jest możliwość żądania przez pozwanego zabezpieczenia kosztów procesu w postaci kaucji w wysokości do 20 % wartości przedmiotu sporu. Może się to okazać sporą kwotą, którą muszą zgromadzić powodowie. Pozwany, składając wniosek o zobowiązanie powoda do złożenia kaucji na zabezpieczenie kosztów procesu, winien uprawdopodobnić po pierwsze, że wytoczone przeciwko niemu powództwo jest oczywiście bezzasadne lub że jego uwzględnienie jest mało prawdopodobne, a zatem nosi cechy „pieniactwa procesowego”, a po drugie, że brak ustanowienia kaucji na zabezpieczenie jego przyszłego roszczenia o zasądzenie zwrotu kosztów procesu uniemożliwi lub poważnie utrudni ich egzekucję od strony powodowej. Inną przeszkodą faktyczną może się okazać nieopłacalność prowadzenia takiego postępowania przez kancelarię prawniczą. Bowiem obowiązuje tu przymus adwokacko – radcowski. Jeśli wartość przedmiotu sporu jest niska, nie znajdzie się kancelaria chętna do poprowadzenia takiej sprawy. Są to długotrwałe,  pracochłonne procesy sądowe wymagające zaangażowania często kilku osób zatrudnionych w kancelarii. Tytułem przykładu podam kilka dat dotyczących największej sprawy grupowej. Dotyczyła ona sporu z bankiem w zakresie kredytów hipotecznych. W grudniu 2010 r, wpłynął pozew do Sądu Okręgowego. W maju 2011 r. Sąd uznał iż powództwo nadaje się do rozpoznania w postępowaniu grupowym. Bowiem postępowanie grupowe składa się z trzech faz. Pierwsza  dotyczy  dopuszczalności  rozpoznania  sprawy w  postępowaniu  grupowym  i  nazywana  jest  czasem  „fazą  certyfkacji”.  Powód  obowiązany  jest udowodnić, że  roszczenia członków grupy nadają się do  rozpatrzenia w procedurze przewidzianej ustawą. Konieczne  jest, aby  roszczenia były  jednego  rodzaju oraz by wynikały z tej  samej  lub  takiej samej podstawy faktycznej. W trakcie drugiej fazy dochodzi do ostatecznego ustalenia składu osobowego  grupy, ...

Czytaj dalej
Odpowiedzialność podmiotów świadczących usługi turystyczne
Sie14

Odpowiedzialność podmiotów świadczących usługi turystyczne

W związku z faktem okresu wakacyjnego, wiele osób będzie niezadowolonych z jakości i sposobu realizacji „usług wypoczynkowych” przez biura podróży. Prawo przewiduje możliwość dochodzenia swoich roszczeń na drodze sądowej. Problematykę odpowiedzialności za świadczenie usług turystycznych reguluje ustawa o usługach turystycznych z dnia 29 sierpnia 1997 r. (Dz.U. Nr 133, poz. 884 z późn. zm.), a w zakresie nieuregulowanym ww. ustawą – przepisy Kodeksu Cywilnego oraz przepisy dotyczące ochrony konsumenta.   Organizator turystyki lub pośrednik turystyczny, który proponuje klientom imprezy turystyczne lub usługi turystyczne, udostępniając im odpowiednie informacje pisemne, a w szczególności broszury, foldery, katalogi, jest obowiązany wskazać w tych materiałach w sposób dokładny i zrozumiały: 1) cenę imprezy turystycznej lub usługi turystycznej albo sposób jej ustalenia; 2) miejsce pobytu lub trasę imprezy; 3) rodzaj, klasę, kategorię lub charakterystykę środka transportu; 4) położenie, rodzaj i kategorię obiektu zakwaterowania, według przepisów kraju pobytu; 5) ilość i rodzaj posiłków; 6) program zwiedzania i atrakcji turystycznych; 7) kwotę lub procentowy udział zaliczki w cenie imprezy turystycznej lub usługi turystycznej oraz termin zapłaty całej ceny; 8) termin powiadomienia klienta na piśmie o ewentualnym odwołaniu imprezy turystycznej lub usługi turystycznej z powodu niewystarczającej liczby zgłoszeń, jeżeli realizacja usług jest uzależniona od liczby zgłoszeń; 9) podstawy prawne umowy i konsekwencje prawne wynikające z umowy; 10) ogólne informacje o obowiązujących przepisach paszportowych, wizowych i sanitarnych oraz o wymaganiach zdrowotnych dotyczących udziału w imprezie turystycznej. Powyższe informacje nie mogą wprowadzać klienta w błąd. Organizator turystyki lub pośrednik turystyczny jest obowiązany podać klientowi, przed zawarciem umowy: 1) ogólne informacje o obowiązujących przepisach paszportowych, wizowych i sanitarnych, w szczególności o terminach oczekiwania na wydanie paszportu i wizy oraz o wymaganiach zdrowotnych dotyczących udziału w imprezie turystycznej; 2) informację o możliwości zawarcia umowy ubezpieczenia od kosztów rezygnacji z udziału w imprezie turystycznej oraz o zakresie ubezpieczenia od następstw nieszczęśliwych wypadków i kosztów leczenia. Organizator turystyki jest obowiązany poinformować klienta o szczególnych zagrożeniach życia i zdrowia na odwiedzanych obszarach oraz o możliwości ubezpieczenia z tym związanego. Dotyczy to także zagrożeń powstałych po zawarciu umowy. Organizator turystyki jest obowiązany we właściwym czasie, przed rozpoczęciem imprezy turystycznej, podać klientom: 1) nazwisko lub nazwę lokalnego przedstawiciela organizatora turystyki (lub innej instytucji), do którego klient może zwracać się w razie trudności, a także jego adres i numer telefonu; 2) w odniesieniu do imprez turystycznych dla dzieci – informację o możliwości bezpośredniego kontaktu z dzieckiem lub osobą odpowiedzialną w miejscu pobytu dziecka; 3) planowany czas przejazdu, miejsca i czas trwania postojów; 4) szczegółowe informacje dotyczące połączeń komunikacyjnych oraz miejsca, jakie klient będzie zajmował w środku transportu, w szczególności kabiny na statku lub przedziału sypialnego w pociągu. Powyższe informacje powinny być podane klientowi na piśmie. Udzielenie tych informacji...

Czytaj dalej
Wycinka drzew i krzewów
Kwi23

Wycinka drzew i krzewów

Problematykę wycinki drzew  i krzewów reguluje ustawa z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (z późn. zm.). Usunięcie drzew lub krzewów z terenu nieruchomości może nastąpić  po uzyskaniu zezwolenia wydanego przez wójta, burmistrza albo prezydenta miasta na wniosek: 1) właściciela, posiadacza nieruchomości (za zgodą właściciela tej nieruchomości) lub użytkownika wieczystego 2) właściciela urządzeń, o których mowa w art. 49 § 1 Kodeksu cywilnego (tj. służących do odprowadzania wody, pary, gazu, energii elektrycznej i innych) – jeżeli drzewa lub krzewy zagrażają funkcjonowaniu tych urządzeń. Zezwolenie na usunięcie drzew lub krzewów z terenu nieruchomości wpisanej do rejestru zabytków wydaje wojewódzki konserwator zabytków. Zezwolenie na usunięcie drzew w obrębie pasa drogowego drogi publicznej, z wyłączeniem obcych gatunków topoli, wydaje się po uzgodnieniu z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska. Wydanie zezwolenia na usunięcie drzew lub krzewów na obszarach objętych ochroną krajobrazową w granicach parku narodowego albo rezerwatu przyrody  wymaga uzyskania zgody odpowiednio dyrektora parku narodowego albo regionalnego dyrektora ochrony środowiska. Wniosek o wydanie zezwolenia powinien zawierać: 1) imię, nazwisko i adres albo nazwę i siedzibę posiadacza i właściciela nieruchomości albo właściciela urządzeń 2) tytuł prawny władania nieruchomością, z tym że wymóg ten nie dotyczy wniosku właściciela urządzeń 3) nazwę gatunku drzewa lub krzewu; 4) obwód pnia drzewa mierzonego na wysokości 130 cm; 5) przeznaczenia terenu, na którym rośnie drzewo lub krzew; 6) przyczynę i termin zamierzonego usunięcia drzewa lub krzewu; 7) wielkość powierzchni, z której zostaną usunięte krzewy; 8) rysunek lub mapę określającą usytuowanie drzewa lub krzewu w stosunku do granic nieruchomości i obiektów budowlanych istniejących lub budowanych na tej nieruchomości.  Opłatę za usunięcie drzew ustala się na podstawie stawki zależnej od obwodu pnia oraz rodzaju i gatunku drzewa. Stawki opłat za usuwanie drzew nie mogą przekraczać za jeden centymetr obwodu pnia mierzonego na wysokości 130 cm:   270 zł – przy obwodzie do 25 cm;   410 zł – przy obwodzie od 26 do 50 cm;   640 zł – przy obwodzie od 51 do 100 cm 1000 zł – przy obwodzie od 101 do 200 cm; 1500 zł – przy obwodzie od 201 do 300 cm; 2100 zł – przy obwodzie od 301 do 500 cm; 2700 zł – przy obwodzie od 501 do 700 cm; 3500 zł – przy obwodzie powyżej 700 cm.   Nie wymaga zezwolenia wycinka drzew i krzewów: 1) w lasach; 2) owocowych, z wyłączeniem rosnących na terenie nieruchomości wpisanej do rejestru zabytków oraz w granicach parku narodowego lub rezerwatu przyrody – na obszarach nieobjętych ochroną krajobrazową; 3) na plantacjach drzew i krzewów; 4) których wiek nie przekracza 10 lat; 5) usuwanych w związku z funkcjonowaniem ogrodów botanicznych lub zoologicznych; 6) usuwanych na podstawie decyzji właściwego organu z obszarów położonych między linią brzegu a...

Czytaj dalej
Nowe przepisy o upadłości konsumenckiej
Lut04

Nowe przepisy o upadłości konsumenckiej

Z końcem 2014 r. weszły w życie nowe przepisy regulujące upadłość konsumencką. Ich celem jest liberalizacja postępowania upadłościowego przez osoby fizyczne nie prowadzące działalności gospodarczej. Dotychczasowe przepisy były zbyt rygorystyczne. Obowiązując od 2009 r., w oparciu o nie, złożono ok. 250 wniosków o upadłość w całym kraju. Pozytywnie zostało rozpatrzonych ok. 60 wniosków. Było to spowodowane wysokimi kosztami postępowania upadłościowego, jak i zawiłą procedurą. Spowodowało to powstanie tzw. turystyki upadłościowej (zwłaszcza do Anglii), gdzie procedury upadłości są przejrzyste i łatwiej można było uzyskać ogłoszenie upadłości. A skutki ogłoszenia upadłości ogłoszonej w Anglii rozciągają się na inne państwa członkowskie UE. Czyli takie postanowienie o upadłości, wydane przez sąd angielski, były uznawane na terytorium RP. Wydaje się, że wprowadzenie nowych przepisów ułatwi ogłaszanie upadłości w kraju. Sama ustawa jest obszernym aktem prawnym, regulującym upadłość przedsiębiorców i konsumentów. W oparciu o jaką procedurę będzie prowadzone postępowanie upadłościowe, zależy od sytuacji upadłego. Czy prowadzi on działalność gospodarczą, czy też nie. Wymaga to jednak skonkretyzowania każdej indywidualnej sytuacji z przepisami ustawy. Ustawa szczegółowo wskazuje te przesłanki.             W odniesieniu do konsumentów, ogólną przesłanką jest popadnięcie w stan niewypłacalności nie ze swojej winy lub nie w wyniku swojego rażącego zaniedbania. Wtedy można złożyć  wniosek o ogłoszeniu upadłości. Ustawa przewiduje też sytuacje wyjątkowe, w których choć konsument popadł w długi ze swojej winy, to sąd może ogłosić jego upadłość. Dotychczas poważną barierą były koszty, jakie należało pokryć za postępowanie sądowe. Były to wysokie koszty zewnętrzne (pozasądowe), z których sąd nie zwalniał. Dziś koszty te poniesie za upadłego Skarb Państwa. Wymagane będzie jednak ich zwrócenie w ratach w ramach realizacji planu spłat. Zmniejszone zostało wynagrodzenie syndyka za jego pracę wykonaną w trakcie postępowania upadłościowego. Obniżeniu uległa także opłata od wniosku z 200 zł do wysokości opłaty podstawowej 30 zł. Możliwe będzie także zawarcie układu z wierzycielami, w odniesieniu do prawa do nieruchomości, w której upadły zamieszkuje. W przypadku niewykonania tego układu, nieruchomość zostanie zbyta. Skrócony został także okres, w którym upadły będzie zobowiązany do dokonywania spłat na rzecz wierzycieli z 5 do 3 lat. Po wykonaniu takiego planu spłat, sąd umorzy pozostałe zobowiązania konsumenta. To najważniejsze zmiany, jakie wprowadziły nowe przepisy. Czas pokaże, czy w sposób jasny i przejrzysty te nowe przepisy uregulowały  ogłaszanie upadłości. Zwłaszcza, że nie istnieje jeszcze żadne orzecznictwo, które ułatwiało by stosowanie tych...

Czytaj dalej