Ubezpieczenia nieruchomości – OWU a odszkodowanie
Mar22

Ubezpieczenia nieruchomości – OWU a odszkodowanie

Wykupując ubezpieczenia majątkowe Klient chciałby mieć pewność, iż w przypadku każdego zdarzenia dotykającego domu (mieszkania) przysługiwać mu oczywiście będzie odszkodowanie. Tymczasem wiele osób niestety nie jest świadomych, że w przypadku zawarcia umowy ubezpieczenia godzimy się na postanowienia Ogólnych Warunków Ubezpieczenia (dalej jako „OWU”), będących  treścią zawartej umowy. Gdy przedłużamy raz zawartą umowę ubezpieczenia, musimy pamiętać, o OWU, które otrzymaliśmy przy zawieraniu pierwszej umowy i o tym, że w między czasie mogło ono ulec zmianie, a my przez każdorazowe przedłużenie umowy zgadzamy się na jego nową treść. Jeśli chodzi o samą kwestię odszkodowania, to po pierwsze musimy pamiętać, iż ubezpieczyciel wypłaci nam odszkodowanie do wysokości sumy gwarancyjnej na jaką zawarliśmy umowę. Jeżeli więc szkoda wywołana pożarem wynosi przykładowo 300 tys. zł, a suma naszego ubezpieczenia wynosi 250 tys. zł, ubezpieczyciel wypłaci nam maksymalnie kwotę równoważną sumie ubezpieczenia. Wykupując polisę należy również zwrócić uwagę na zakres ochrony np. czy ubezpieczeniem objęte są przedmioty ruchome,  bądź wartościowe. Kolejnym aspektem, który powinniśmy mieć na uwadze zawierając umowę ubezpieczenia jest formuła ubezpieczeniowa występująca w dwóch wariantach: odtworzeniowym albo rzeczywistym. Zgodnie z OWU jednego z czołowych ubezpieczycieli, wartością odtworzeniową dla domu, budynku gospodarczego, garażu wolnostojącego, obiektów małej architektury jest wartość odpowiadająca kosztom budowy w tym samym miejscu, z uwzględnieniem dotychczasowych technologii, konstrukcji i standardu wykończenia, przy zastosowaniu dotychczasowych wymiarów i materiałów. Natomiast wartość rzeczywista to wartość odtworzeniowa pomniejszona o zużycie techniczne. Jednakże, w przypadku gdy nieruchomość przekroczy wskazany w OWU wiek, pomimo iż wykupiliśmy wariant odtworzeniowy, koszty materiałów koniecznych do odbudowy pomniejsza się o stopień technicznego zużycia. I tak w przypadku niektórych OWU wiek ten wynosi 50 lat, ale już w przypadku OWU innego z głównych ubezpieczycieli, nieruchomości jedynie do wieku 45 objęte są wartością odtworzeniową. Należy pamiętać, iż w OWU zawarte się wyłączenia dzięki którym Ubezpieczyciel skutecznie może odmówić wypłaty odszkodowania. Większość OWU zobowiązuje ubezpieczonego do przestrzegania m. in. przepisów przeciwpożarowych oraz budowlanych, zastrzegając iż w przypadku niedopełnienia ciążących na ubezpieczonym obowiązków z jego winy umyślnej lub rażącego niedbalstwa, ubezpieczyciel odmówi wypłaty odszkodowania w całości lub części za szkodę powstałą z tego powodu, o ile niedopełnienie tych obowiązków miało wpływ na powstanie lub rozmiar szkody. Zgodnie z art. 62 ust. 1 prawa budowlanego, obiekty budowlane powinny być w czasie ich użytkowania poddawane przez właściciela lub zarządcę kontroli okresowej, co najmniej raz w roku, polegającej na sprawdzeniu stanu technicznego m. in. instalacji gazowych oraz przewodów kominowych (dymowych, spalinowych i wentylacyjnych). Natomiast zgodnie z §34 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2010 roku w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów „w obiektach lub ich częściach, w których odbywa się proces spalania paliwa stałego, ciekłego lub gazowego, usuwa się zanieczyszczenia z przewodów dymowych...

Czytaj dalej
Hotel z widokiem na morze, czyli odszkodowanie za zmarnowane wakacje
Sie05

Hotel z widokiem na morze, czyli odszkodowanie za zmarnowane wakacje

Odkładanie każdej zarobionej złotówki na wakacyjny wypoczynek sprawia, że liczymy, iż będzie to niezapomniana podróż. Wyjazd na upragniony urlop może niekiedy przerodzić się jednak w prawdziwy koszmar. Co zrobić w przypadku, gdy zamiast obiecanych stu metrów do plaży, odległość ta wzrasta do niemal dwóch kilometrów, a zamiast obiecanej klimatyzacji, w pokoju stoi rdzewiejący wentylator? Przede wszystkim dobrze jest poznać swoje prawa. W pierwszej kolejności należy zapoznać się z wymaganiami, jakie prawo stawia organizatorom turystyki w stosunku do swoich klientów. Obowiązki te zostały kompleksowo uregulowane w ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 r. o usługach turystycznych (Dz. U. z 2014 r. poz. 196, t.j., dalej jako „Ustawa”). Ustawa jest implementacją dyrektywy 90/314/EWG z dnia 13 czerwca 1990 r. w sprawie zorganizowanych podróży, wakacji i wycieczek (Dz. UE 90/150). Ustawa określa warunki świadczenia usług turystycznych w Polsce i za granicą przez przedsiębiorców. Ustawa wskazuje w szczególności wymagania, które musi spełnić organizator turystyki, aby móc zawierać w swoim imieniu umowy o świadczenie usług turystycznych. Warto w tym miejscu wyjaśnić, że ustawa pod pojęciem „organizator turystyki” określa biura podróży, jednak duża część przepisów ustawy ma zastosowanie także do pośredników turystycznych, czyli przedsiębiorców, którzy pośredniczą przy zawieraniu umów o świadczenie usług turystycznych na zlecenie biura podróży. Chodzi tu zatem o przedsiębiorców, którzy w obrębie swojej działalności oferują wycieczki różnych biur podróży. Ustawa zawiera odrębny rozdział poświęcony ochronie klientów biur podróży. Ustawa w szczególności nakłada na organizatora jak i pośrednika turystycznego obowiązek podania klientowi, przed zawarciem umowy, wszelkich istotnych informacji dotyczących wycieczki. Art. 12 Ustawy wskazuje na obowiązek podania przed zawarciem umowy informacji o cenie imprezy turystycznej, miejscu pobytu, klasie, rodzaju środka transportu, położeniu, rodzaju i kategorii obiektu zakwaterowania, ilości i rodzaju posiłków, terminie powiadomienia na piśmie o ewentualnym odwołaniu imprezy turystycznej oraz o lokalnych przepisach wizowych, sanitarnych oraz zdrowotnych. Ponadto, biuro podróży zobowiązane jest do przedstawienia informacji o swoim przedstawicielstwie w kraju podróży, planowanym czasie przejazdu, jak również powinno przedstawić harmonogram pobytu, o czym stanowi art. 13 Ustawy. Przede wszystkim odszkodowanie Zakładamy, że nasze wakacje będą doskonałe, a operator turystyczny w całości wywiąże się z zadeklarowanych w umowie zobowiązań. Mamy prawo oczekiwać, iż oferowany nam wyjazd okaże się w pełni zgodny z zapewnieniami tour-operatora. W tym miejscu należy zaznaczyć, że działalność operatora turystycznego jest obarczona wysokim reżimem odpowiedzialności. Wzrasta on tym bardziej, w przypadku, gdy umowa zawierana jest z konsumentem. Art. 11a Ustawy wskazuje, że organizator turystyki odpowiada za niewykonanie lub nienależyte wykonanie umowy o świadczenie usług turystycznych. W sytuacji, gdy dojdzie do nienależytego wykonania umowy przez organizatora, uczestnik wyjazdu może skorzystać z przysługującego mu wachlarza uprawnień. Mówiąc wprost, może na drodze sądowej domagać się od biura podróży zapłaty odszkodowania oraz zadośćuczynienia. Najpierw wezwanie Podstawowym roszczeniem przysługującym turyście jest roszczenie...

Czytaj dalej
Zagubiony bagaż, opóźniony lot – szybkie odszkodowanie czy urlopowy koszmar?
Cze22

Zagubiony bagaż, opóźniony lot – szybkie odszkodowanie czy urlopowy koszmar?

Zbliżający się okres wakacyjny to czas, kiedy większość z nas planuje urlop. Z badań CBOS wynika, że w ubiegłym roku, za granicą wypoczywało 18% ogółu Polaków, co stanowiło jedną trzecią wszystkich wyjeżdżających w celach wypoczynkowych.[1]Jako że część z nas, podczas urlopu, zapewne skorzysta z usług przewoźników lotniczych, warto więc znać ich podstawowe obowiązki w sytuacji, kiedy nieoczekiwanie nasz bagaż zostanie zagubiony bądź zniszczony, jak również w sytuacji opóźnienia naszego lotu bądź jego odwołania. Zgubiony, zniszczony lub opóźniony bagaż Obowiązki przewoźników lotniczych w sytuacji zagubienia, zniszczenia lub dostarczenia z opóźnieniem naszego bagażu reguluje tzw. Konwencja Montrealska czyli, Konwencja o ujednoliceniu niektórych prawideł dotyczących międzynarodowego przewozu lotniczego (Dz. U. z 2007 r. Nr 37, poz. 235) podpisana 28 maja 1999 r. przez przedstawicieli 53 państw oraz ratyfikowana przez 86 państw.[2] Warunkiem odpowiedzialności przewoźnika za bagaż zarejestrowany jest spowodowanie szkody przez zdarzenie, obejmujące wszystkie możliwe przyczyny szkody, zarówno gdy zaszły one zależnie, jak i niezależnie od woli przewoźnika lotniczego, niekoniecznie pozostające w związku z dokonywanym przelotem czy też eksploatacją samolotu, a wynikające np. z operacji załadunkowych.[3]Przewoźnik lotniczy ponosi odpowiedzialność za szkodę wynikłą w razie zniszczenia, utraty lub uszkodzenia przyjętego bagażu jedynie pod warunkiem, że wydarzenie, które spowodowało zniszczenie, utratę lub uszkodzenie bagażu nastąpiło na pokładzie statku powietrznego lub podczas jakiegokolwiek okresu, w którym przyjęty bagaż był pod opieką przewoźnika. Zauważyć należy, że momentem rozpoczęcia odpowiedzialności przewoźnika co do bagażu zarejestrowanego jest chwila jego zarejestrowania, czyli oddania go przewoźnikowi. Warto zwrócić uwagę także, że przewoźnik nie ponosi odpowiedzialności, w takim zakresie w jakim szkoda wynikła w wyniku wrodzonego defektu, jakości lub wady bagażu. W przypadku bagażu nieprzyjętego, w tym rzeczy osobistych, przewoźnik lotniczy ponosi odpowiedzialność, jeśli szkoda wynikła z jego błędu lub błędu jego pracowników lub agentów. W razie opóźnienia, zniszczenia, zagubienia naszego bagażu odpowiedzialność przewoźnika jest ograniczona do kwoty 1.000 SDR (Special DrawingRights – Specjalne prawa ciągnienia)na każdego pasażera (art. 22 ust. 2 tejże konwencji), co stanowi mniej więcej kwotę 5248,50 zł, po średnim kursie NBP z dnia 2 czerwca 2015 roku. Wyżej wspomniana kwota stanowi górną granicę odpowiedzialności przewoźnika w przypadku opóźnienia, zagubienia lub zniszczenia bagażu. Rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 27 grudnia 2012 r. w sprawie obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej przewoźników lotniczych, przedsiębiorców wykonujących obsługę naziemną oraz instytucji zapewniających służby żeglugi powietrznej wskazuje, że polski przewoźnik ponosi odpowiedzialność do wysokości 1.131 SDR na każdego pasażera (co stanowi równowartość 5936,27 zł) w przypadku powstania szkody spowodowanej opóźnieniem w przewozie bagażu. W sytuacji, kiedy nasz bagaż ulegnie zniszczeniu należy wypełnić tzw. protokół nieprawidłowości bagażowej. Ten dokument musimy załączyć do naszej reklamacji, a następnie skierować wszystko do przewoźnika. Mamy na to tylko 7 dni od momentu otrzymania uszkodzonego bagażu.Warto zwrócić uwagę, że w momencie gdy nasza reklamacja została rozpatrzona negatywnie, pozostają nam...

Czytaj dalej
Dodatkowe ubezpieczenie podmiotu leczniczego
Kwi21

Dodatkowe ubezpieczenie podmiotu leczniczego

Od 1 stycznia 2016 roku na podmiocie leczniczym będzie spoczywał obowiązek posiadania dodatkowego ubezpieczenia z tytułu zdarzeń medycznych, oprócz posiadanego już obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej. Definicja podmiotu leczniczego Zgodnie z obowiązującymi przepisami szpital, jako podmiot leczniczy, jak również pracownicy służby zdrowia, tj. lekarze, a nawet pielęgniarki są zobowiązani zawrzeć obowiązkowe umowy ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej. Definicja podmiotu leczniczego została zawarta w art. 2 pkt 5 w zw. z art. 4 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 217, dalej jako „Ustawa”), który wskazuje, że podmiotami wykonującymi działalność leczniczą są: przedsiębiorcy, samodzielne publiczne zakłady opieki zdrowotnej, jednostki budżetowe, instytuty badawcze, fundacje i stowarzyszenia, osoby prawne i jednostki organizacyjne działające na podstawie przepisów o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej, o stosunku Państwa do innych kościołów i związków wyznaniowych oraz o gwarancjach wolności sumienia i wyznania – w zakresie, w jakim wykonują działalność leczniczą. Mając na uwadze powyższą definicję zauważyć należy, iż za podmiot wykonujący działalność leczniczą uważa się jest także lekarza oraz pielęgniarkę wykonujący zawód w ramach działalności leczniczej jako praktykę zawodową w formach określonych w art. 5 ustawy o działalności leczniczej, tj.lekarze bądź pielęgniarki w formie jednoosobowej działalności gospodarczej, czy też spółki: np. cywilnej bądź jawnej. Umowa ubezpieczenia podmiotu leczniczego Ustawodawca nakłada na w/w podmioty lecznicze obowiązek zawarcia umowy ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej na warunkach określonych w art. 25 Ustawy. Zatem, zgodnie z treścią § 1 tegoż artykułu podmioty lecznicze mają obowiązek zawrzeć:  umowę ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej obejmującą szkody będące następstwem udzielania świadczeń zdrowotnych albo niezgodnego z prawem zaniechania udzielania świadczeń zdrowotnych;  umowę ubezpieczenia z tytułu zdarzeń medycznych określonych w przepisach o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 159) obejmującą zdarzenia medyczne w rozumieniu tejże ustawy, które miały miejsce w okresie ochrony ubezpieczeniowej. Powyższe oznacza, iż zakres ubezpieczenia podmiotów leczniczych jest dosyć szeroki, bowiem obejmuje on nie tylko zdarzenia medyczne zdefiniowane w ustawie o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta (rozpatrywane przez komisje do orzekania o zdarzeniach medycznych), ale również szkody wynikające z udzielaniem świadczeń zdrowotnych bądź niezgodnego z prawem zaniechania udzielania świadczenia zdrowotnego (roszczenia w tym zakresie są rozpatrywane na drodze postępowania sądowego). Zaznaczyć w tym miejscu jednak należy, iż ustawą z dnia 11 października 2013 roku o zmianie ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1290) w ustawie z dnia 14 czerwca 2012 roku o zmianie ustawy o działalności leczniczej oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 742 z późn. zm.) zmieniono art. 11 ust. 1–3 w ten sposób, że m.in. wskazano, iż przepisy art. 25 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 oraz art. 25 ust. 1 a-1 f Ustawy stosuje się od dnia 1 stycznia...

Czytaj dalej
Klasyfikacja błędów medycznych
Mar20

Klasyfikacja błędów medycznych

Czynności i zabiegi natury medycznej są nieodzownym elementem życia każdego człowieka. Wraz z rozwojem medycyny powstały i powstają nadal kolejne klasyfikacje sytuacji, w wyniku których, z powodu błędu medycznego pacjent doznaje trwałego uszczerbku na zdrowiu. Do niedawna jednym z częściej przywoływanych podziałów był ten, oparty o kryterium czynności, obejmujący błąd rozpoznania (tzw. diagnostyczny), błąd prognozy (rokowania) oraz błąd w leczeniu (terapeutyczny). W wyniku modyfikacji wskazany podział nieznacznie się rozszerzył. Jako kryterium klasyfikacji przyjęto etap postępowania leczniczego i wskazano następujące kategorie błędów:  1. BŁĄD DIAGNOSTYCZNY Błąd diagnostyczny wynika z niewłaściwej interpretacji symptomów, co z kolei prowadzi do nieprawidłowego rozpoznania stanu pacjenta. Wadliwe diagnozy zostały podzielone na: błędy pozytywne – polegające na błędnym ustaleniu, że pacjent cierpi na dane schorzenie podczas gdy tak naprawdę jest zdrowy. błędy negatywne – gdy u pacjenta nie stwierdzono istniejącej już choroby. błędy mieszane – (najczęściej spotykane) polegające na tym, że diagnoza co prawda wskazuje na określoną chorobę, jednakże jest to choroba inna niż ta, na którą cierpi pacjent. Rozpoznanie stanu pacjenta stanowi pierwszy i najważniejszy etap terapii, determinuje proces leczenia i błędy na tym etapie mogą pociągnąć daleko idące negatywne konsekwencje, wynikające chociażby z powodu wyboru niewłaściwych środków czy metod leczenia, co może w konsekwencji prowadzić do nieodwracalnych zmian w zakresie szans na wyleczenie pacjenta. Statystyki pokazują, że do błędów diagnostycznych dochodzi najczęściej w dziedzinie chirurgii, położnictwa i ginekologii, urologii, kardiologii oraz onkologii. Kategoria błędu diagnostycznego często stawała się elementem, do którego odwoływał się Sąd Najwyższy, chociażby w wyroku z dnia 18 lutego 1972 r. (II CR 609/71), w którym za błąd uznano rozpoznanie gruźlicy u pacjenta cierpiącego na chorobę gośćcową. Błąd w diagnozie skutkował niewłaściwym doborem metody leczenia i zastosowaniem u pacjenta niepotrzebnej, przymusowej, uciążliwej i długotrwałej terapii przeciwgruźliczej. W rezultacie pacjent utracił zdrowie i zdolność do pracy. Inne transparentne błędy diagnostyczne wskazał min. Sąd Okręgowy w Bydgoszczy, w wyroku z dnia 19 lipca 1999r. ( I C 1150/98). We wskazanej sprawie chirurg dokonał zbędnej amputacji obu piersi u pacjentki, nie przedstawiając jej uprzednio alternatywnych metod terapii i nie konsultując diagnozy ze specjalistą w dziedzinie onkologii. 2. BŁĄD TERAPEUTYCZNY Etap terapeutyczny stanowi kolejny etap procesu leczenia. Pod terminem „terapia” kryją się wszelkie czynności związane z postawioną wcześniej diagnozą takie jak podawanie pacjentowi wskazanych lekarstw oraz przeprowadzanie zabiegów i operacji chirurgicznych. Błędy terapeutyczne zostały podzielone na dwie podgrupy: kontynuowanie wcześniej popełnionego błędu diagnostycznego, podejmowanie niewłaściwego leczenia mimo postawienia prawidłowej diagnozy.   W klasyfikacji wyróżnić należy ponadto błędy operacyjne, dzielone na kolejne trzy kategorie:   błędy przedoperacyjne, błędy operacyjne sensu stricto, błędy pooperacyjne.     Błędy terapeutyczne mogą dotyczyć np. podawania pacjentowi nieodpowiednich leków lub też podawania ich w niewłaściwych dawkach, nie skierowaniu pacjenta na konieczną hospitalizację, przeprowadzeniu niepotrzebnego zabiegu...

Czytaj dalej