Moment przekazania zobowiązania podmiotu trzeciego
Lis16

Moment przekazania zobowiązania podmiotu trzeciego

Zgodnie z art. 22a ust. 1 pzp, wykonawca może w celu potwierdzenia spełniania warunków udziału w postępowaniu, w stosownych sytuacjach oraz w odniesieniu do konkretnego zamówienia, lub jego części, polegać na:  zdolnościach technicznych lub zawodowych lub sytuacji finansowej lub ekonomicznej innych podmiotów, niezależnie od charakteru prawnego łączących go z nim stosunków prawnych. Okoliczność polegania na zasobach podmiotu trzeciego, wpływa nie tylko na etap realizacji zamówienia ale również na fazę jego udzielenia. Wykonawca polegający na zasobach podmiotu trzeciego musi m.in. udowodnić zamawiającemu, że realizując zamówienie, będzie dysponował niezbędnymi zasobami tychże podmiotów (art. 22 ust. 2 pzp). Udowodnieniu wskazanej okoliczności służy zasadniczo zobowiązanie tych podmiotów do oddania wykonawcy do dyspozycji niezbędnych zasobów na potrzeby realizacji zamówienia. Zobowiązanie jest oświadczeniem własnym podmiotu trzeciego złożonym w formie pisemnej, a zatem w ujęciu formalnym stanowi pewnego rodzaju dokument (sensu largo). Stanowisko Prezesa UZP Prezes UZP w wyrażonym na stronie internetowej UZP stanowisku (Czy zobowiązanie podmiotu trzeciego powinno (…). wskazuje, że zobowiązanie podmiotu trzeciego musi zostać „złożenie przez wykonawców wraz z ofertą lub wnioskiem o dopuszczenie do udziału w postępowaniu”. Za przyjęciem takiego wyniku interpretacji przemawiać mają następujące argumenty: „Dla dokonania wstępnej oceny spełniania warunków udziału w postępowaniu niezbędne jest ustalenie, w jakim zakresie wykonawca wykazuje spełnianie warunków samodzielnie, a w jakim korzysta z potencjału podmiotu trzeciego i jaki zakres tego potencjału został wykonawcy udzielony, do ustalenia czego niezbędny jest wskazany dokument”. „W celu dokonania takiej oceny (oceny spełniania warunków udziału w postępowaniu – przypis K.R.) zamawiający musi dysponować pełną informacją o tym, że w ogóle potencjał podmiotu trzeciego powinien podlegać jego wstępnej ocenie. Dla osiągnięcia takiego celu konieczne jest złożenie przez wykonawców wraz z ofertą lub wnioskiem o dopuszczenie do udziału w postępowaniu zobowiązania podmiotu trzeciego”. „zamawiający, oceniając spełnianie warunków udziału w postępowaniu w oparciu o te wstępne oświadczenia, w szczególności jednolity europejski dokument zamówienia, dokonuje także oceny braku podstaw do wykluczenia z postępowania podmiotów trzecich”. Ujmując zwięźle stanowisko Prezesa UZP, dokument ten jest niezbędny dla ustalenia w jakim zakresie wykonawca polega na siłach i potencjalne własnym a w jakim na zasobach podmiotu trzeciego, co z kolei ma niebagatelne znaczenie dla dokonania oceny spełniania warunków udziału w postępowania, ergo zobowiązanie musi zostać złożone z wnioskiem albo ofertą. Ustawowo określony zakres dokumentów załączanych do wniosku/oferty Wraz z wejściem w życie nowelizacji z 2016 roku, obowiązek dołączania do oferty lub wniosku szeregu oświadczeń oraz dokumentów został zastąpiony obowiązkiem złożenia oświadczenia, w formie „zwykłej” lub JEDZ. Informacje zawarte w oświadczeniu stanowią wstępne potwierdzenie, że wykonawca: nie podlega wykluczeniu oraz spełnia warunki udziału w postępowaniu; spełnia kryteria selekcji, o których mowa w art. 51 ust. 2, art. 57 ust. 3 i art. 60d ust. 3 (tryby wieloetapowe). Ustawodawca...

Czytaj dalej
Wniosek o zabezpieczenie w skardze na orzeczenie KIO
Wrz16

Wniosek o zabezpieczenie w skardze na orzeczenie KIO

Wydanie orzeczenia przez Krajową Izbę Odwoławczą (KIO) nie wyczerpuje wszystkich środków ochrony prawnej przewidzianych przez przepisy Pzp. Na wyroki KIO oraz postanowienia kończące postępowanie odwoławcze stronom oraz uczestnikom postępowania odwoławczego przysługuje skarga do sądu okręgowego właściwego dla siedziby bądź miejsca zamieszkania zamawiającego, wnoszona za pośrednictwem Prezesa KIO. Wprowadzenie możliwości skierowania skargi do sądu było umotywowane koniecznością dostosowania krajowych regulacji do Dyrektywy Rady 89/665/EWG oraz Dyrektywy Rady 92/13/EWG. Oba ze wskazanych aktów wymagały, aby ostatecznie sprawę rozstrzygał niezawisły, zawodowy sąd, któremu przewodniczy osoba posiadająca kwalifikacje sędziowskie. Jednakże pomimo możliwości wniesienia przez uczestników postępowania o udzielenie zamówienia publicznego (również zamawiającego) skargi do sądu powszechnego w myśl art. 183 ust. 1 Pzp zamawiający po ogłoszenia przez KIO wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie odwoławcze może zawrzeć umowę z wykonawcą, którego ofertę uznał za najkorzystniejszą. Sytuacja taka zasadniczo zaprzepaszcza możliwość zawarcia umowy przez wykonawcę, który wnosi skargę do Sądu Okręgowego. W przypadku wydania przez sąd powszechny korzystnego dla niego wyroku może jedynie dochodzić roszczenia odszkodowawczego. Mechanizmem, który może pozwolić wykonawcy na uniknięcie takiej sytuacji jest złożenie wniosku o zabezpieczenie postępowania skargowego opartego na art. 730 kodeksu postępowania cywilnego.  Wniosek o zabezpieczenie postępowania skargowego może być wniesiony przed wszczęciem tego postępowania, w skardze albo w toku postępowania przed sądem okręgowym. We wniosku o udzielenie zabezpieczenia wykonawca może żądać, aby sąd zakazał zawarcia umowy o udzielenie zamówienia publicznego. Rozwiązanie takie będzie miało jednak charakter wyjątkowy dlatego podmiot wnioskujący powinien w jak najszerszym zakresie uargumentować dlaczego wniosek składa i uprawdopodobnić negatywne konsekwencje dla swojego interesu. Ze względu na unormowania Pzp umożliwiające zawarcie umowy po wydaniu orzeczenia przez KIO dokonanie przez sąd zabezpieczenia musi wynikać z wyjątkowych okoliczności. Konstrukcja taka ma umożliwiać szybkie zawieranie umów, jednakże utrudnia dochodzenie swoich roszczeń w drodze sądowej. Należy wskazać, że zgodnie z Sprawozdaniem Prezesa UZP z funkcjonowania rynku zamówień publicznych za 2014 roku sądy uchyliły lub zmieniły orzeczenia KIO w przypadku 21,33% spraw w których wniesiono skargę. We wniosku o udzielenie zabezpieczenia należy dokładnie określić, jakiego roszczenia dotyczy. Jeżeli uprawniony zgłasza żądanie zabezpieczenia przed wszczęciem postępowania powinien we wniosku dodatkowo zwięźle przedstawić najistotniejsze okoliczności sprawy, z której jego roszczenie wynika. Każdorazowo na wnioskodawcy ciąży ponadto obowiązek wskazania sposobu zabezpieczenia roszczenia (np. poprzez zakazanie zawarcia umowy). Na wnioskodawcy ciąży ponadto obowiązek uprawdopodobnienia okoliczności, które uzasadniają jego wniosek. Chodzi tu o takie fakty, które uzasadniają samo żądanie udzielenia zabezpieczenia, a także ukazują, że w razie oddalenia wniosku uprawniony pozostanie bez ochrony prawnej i straci szansę na zaspokojenie....

Czytaj dalej
Wycinka drzew i krzewów
Kwi23

Wycinka drzew i krzewów

Problematykę wycinki drzew  i krzewów reguluje ustawa z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (z późn. zm.). Usunięcie drzew lub krzewów z terenu nieruchomości może nastąpić  po uzyskaniu zezwolenia wydanego przez wójta, burmistrza albo prezydenta miasta na wniosek: 1) właściciela, posiadacza nieruchomości (za zgodą właściciela tej nieruchomości) lub użytkownika wieczystego 2) właściciela urządzeń, o których mowa w art. 49 § 1 Kodeksu cywilnego (tj. służących do odprowadzania wody, pary, gazu, energii elektrycznej i innych) – jeżeli drzewa lub krzewy zagrażają funkcjonowaniu tych urządzeń. Zezwolenie na usunięcie drzew lub krzewów z terenu nieruchomości wpisanej do rejestru zabytków wydaje wojewódzki konserwator zabytków. Zezwolenie na usunięcie drzew w obrębie pasa drogowego drogi publicznej, z wyłączeniem obcych gatunków topoli, wydaje się po uzgodnieniu z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska. Wydanie zezwolenia na usunięcie drzew lub krzewów na obszarach objętych ochroną krajobrazową w granicach parku narodowego albo rezerwatu przyrody  wymaga uzyskania zgody odpowiednio dyrektora parku narodowego albo regionalnego dyrektora ochrony środowiska. Wniosek o wydanie zezwolenia powinien zawierać: 1) imię, nazwisko i adres albo nazwę i siedzibę posiadacza i właściciela nieruchomości albo właściciela urządzeń 2) tytuł prawny władania nieruchomością, z tym że wymóg ten nie dotyczy wniosku właściciela urządzeń 3) nazwę gatunku drzewa lub krzewu; 4) obwód pnia drzewa mierzonego na wysokości 130 cm; 5) przeznaczenia terenu, na którym rośnie drzewo lub krzew; 6) przyczynę i termin zamierzonego usunięcia drzewa lub krzewu; 7) wielkość powierzchni, z której zostaną usunięte krzewy; 8) rysunek lub mapę określającą usytuowanie drzewa lub krzewu w stosunku do granic nieruchomości i obiektów budowlanych istniejących lub budowanych na tej nieruchomości.  Opłatę za usunięcie drzew ustala się na podstawie stawki zależnej od obwodu pnia oraz rodzaju i gatunku drzewa. Stawki opłat za usuwanie drzew nie mogą przekraczać za jeden centymetr obwodu pnia mierzonego na wysokości 130 cm:   270 zł – przy obwodzie do 25 cm;   410 zł – przy obwodzie od 26 do 50 cm;   640 zł – przy obwodzie od 51 do 100 cm 1000 zł – przy obwodzie od 101 do 200 cm; 1500 zł – przy obwodzie od 201 do 300 cm; 2100 zł – przy obwodzie od 301 do 500 cm; 2700 zł – przy obwodzie od 501 do 700 cm; 3500 zł – przy obwodzie powyżej 700 cm.   Nie wymaga zezwolenia wycinka drzew i krzewów: 1) w lasach; 2) owocowych, z wyłączeniem rosnących na terenie nieruchomości wpisanej do rejestru zabytków oraz w granicach parku narodowego lub rezerwatu przyrody – na obszarach nieobjętych ochroną krajobrazową; 3) na plantacjach drzew i krzewów; 4) których wiek nie przekracza 10 lat; 5) usuwanych w związku z funkcjonowaniem ogrodów botanicznych lub zoologicznych; 6) usuwanych na podstawie decyzji właściwego organu z obszarów położonych między linią brzegu a...

Czytaj dalej
Możliwości zakwestionowania przez zamawiającego wyników kontroli przeprowadzonej przez Prezesa UZP
Lut16

Możliwości zakwestionowania przez zamawiającego wyników kontroli przeprowadzonej przez Prezesa UZP

W obszarze prawa zamówień publicznych występuje szereg podmiotów, którym ustawodawca przyznał kompetencje w zakresie weryfikacji i oceny działań zamawiających. Wśród nich wskazać należy następujące organy kontroli i nadzoru: Prezesa Urzędu Zamówień Publicznych, Krajową Izbę Odwoławcza. Sądy powszechne oraz sądy administracyjne Najwyższą Izbę Kontroli, Regionalne Izby Obrachunkowe, Kontrole skarbowe, Prezesa Rady Ministrów, Centralne Biuro Antykorupcyjne, Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych,  Jak wynika ze wskazanego wyliczenia, zmówienia publiczne są obszarem szeregu działań kontrolnych wielu organów państwa. Obszar tak dużego styku elementu publicznego, jakim jest wydatkowanie środków budżetowych z elementem prywatnym stanowi przedmiot szerokiej kontroli. Taka sytuacja oznacza, że teoretycznie jedno postępowanie o zamówienie publiczne może być przedmiotem, co najmniej dziewięciu kontroli.  W niniejszym opracowaniu uwaga zostanie skoncentrowana na kontroli przeprowadzanej przez Prezesa UZP, a w szczególności na możliwości zakwestionowania jej wyników przez podmiot kontrolowany- zamawiającego. Zdarza się bowiem i nie należy to do rzadkości, że zamawiający nie podzielają opinii wyrażonej przez kontrolującego.  Tytułem wstępu należy zaznaczyć, że zgodnie z treścią ustawy Prawo zamówień publicznych (zwanej dalej Pzp) Prezes UZP został uprawniony do przeprowadzenia dwóch rodzajowi różnych kontroli: doraźnej oraz uprzedniej.Uprawnionymi komórkami odpowiedzialnymi za przeprowadzenie kontroli są Departament Kontroli Doraźnej oraz Departament Kontroli Zamówień Współfinansowanych ze Środków Unii Europejskiej, „Prezes Urzędu może wszcząć z urzędu lub na wniosek kontrolę doraźną w przypadku uzasadnionego przypuszczenia, że w postępowaniu o udzielenie zamówienia doszło do naruszenia przepisów ustawy, które mogło mieć wpływ na jego wynik.” (Art. 165 ust. 1 Pzp). Ustawodawca w art. 165 ust. 2 określił, iż kontrola taka może być wszczęta nie później niż 4 lata od dnia zakończenia postępowania. Zaznaczyć należy, iż za dzień zakończenia postępowania należy uznać dzień wyboru oferty najkorzystniejszej, a w przypadku postępowania prowadzonego w trybie zamówienia z wolnej ręki dzień wynegocjowania postanowień umowy w sprawie zamówienia publicznego.  Jeżeli kontrola zostanie wszczęta przed zawarciem umowy w sprawie zamówienia publicznego wówczas zamawiający obowiązany jest niezwłocznie poinformować Prezesa UZP o wniesieniu odwołania lub skargi po przekazaniu dokumentacji do kontroli, co spowoduje przerwanie kontroli do chwili wydania przez Krajową Izbę Odwoławczą wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie odwoławcze. Przepisy dotyczące kontroli uprzedniej (art. 160- 171a Pzp) mają zastosowanie jedynie wobec zamówień lub umów ramowych współfinansowanych ze środków Unii Europejskiej. Aby zamówienie lub umowa ramowa podlegała obowiązkowej kontroli uprzedniej Prezesa UZP konieczne jest łączne spełnienie dwóch warunków, po pierwsze zawsze musi ono być współfinansowane ze środków UE, po drugie jego wartość w przypadku: robót budowlanych – jest równa lub przekracza wyrażoną w złotych równowartość kwoty 20.000.000 euro, lub  dostaw lub usług – jest równa bądź przekracza wyrażoną w złotych równowartość kwoty 10.000.000 euro.  Momentem wszczęcia kontroli jest moment doręczenia Prezesowi UZP kopii dokumentacji postępowania. Zgodnie z art. 170 Pzp zamawiający niezwłocznie po wydaniu przez Krajową Izbę Odwoławczą wyroku lub...

Czytaj dalej
Obywatelstwo europejskie
Lis25

Obywatelstwo europejskie

Obywatelstwo w tradycyjnym rozumieniu tego pojęcia, to węzeł prawny łączący osobę fizyczną z państwem. Z tego swoistego powiązania wypływają prawa i obowiązki obywatela. Prawa obywatelskie są zawarte najczęściej w konstytucjach oraz ustawach, a samo obywatelstwo traktowane jest jako jeden z fundamentów istnienia państwa oraz czynnik wpływający na rozwój społeczeństwa obywatelskiego. Do czasu wejścia w życie Traktatu o Unii Europejskiej (TUE) pojęcie obywatelstwa było nierozerwalnie związane z prawem krajowym. Zagadnienia dotyczące tej instytucji prawnej należały wyłącznie do kompetencji państwa, natomiast prawo międzynarodowe publiczne miało w tej kwestii wyłącznie charakter posiłkowy. Zmianę tej zasady przyniósł ze sobą rok 1992, w którym został podpisany traktat z Maastricht. Na podstawie art. 8 TUE do przepisów Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską (TWE) zostały wprowadzone art. 8-8e (później art. 17-22), które ustanawiały obywatelstwo Unii Europejskiej. Fundamentalnym przepisem prawnym był art. 17 ust. 1, który stanowił: „Ustanawia się obywatelstwo Unii. Obywatelem Unii jest każda osoba mająca przynależność Państwa Członkowskiego.”  Traktat amsterdamski, podpisany 2 października 1997r. (wszedł w życie 1 maja 1999r.), do powyższego ustępu dodał zdanie: „Obywatelstwo Unii uzupełnia obywatelstwo krajowe, nie zastępując go jednak.”. Miało to na celu zaakcentowanie pochodnego (wtórnego) charakteru obywatelstwa unijnego i ostateczne rozwianie wątpliwości i kontrowersji, które się w tej kwestii pojawiły. Aktualnie, po wejściu w życie traktatu lizbońskiego, powyżej przytoczona treść przepisu została wyrażona w art. 20 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE). Obywatelstwo Unii to instytucja prawna, która wyczerpuje w pełni znamiona obywatelstwa jakie wymienia doktryna, i to zarówno na płaszczyźnie wewnętrznej, jak i międzynarodowej. Pojęcie obywatelstwa zostało użyte po to, aby określić związek osoby fizycznej z organizacją międzynarodową, co jest ewenementem w historii.  Określenie nowej instytucji UE miało na celu podkreślenie roli, jaka przypadła osobie fizycznej w budowaniu wspólnej Europy. Obywatelstwo Unii odnosi się do wspólnej, europejskiej społeczności[1]. Dotyczy wszystkich obywateli państw członkowskich i jest skuteczne na terytorium całej Unii. Tym samym sama organizacja wkroczyła w dziedzinę określaną mianem praw podstawowych człowieka, gwarantowaną dotąd przez państwo. Chodzi tu o podstawowe prawo osoby fizycznej do posiadania obywatelstwa. Należy wspomnieć o wzajemnych relacjach obywatelstwa europejskiego i narodowego. Nie jest bowiem tak, iż obywatelstwo Unii jest substytutem czy konkurencją dla obywatelstwa krajowego. Istnieją one względem siebie równolegle, przy czym obywatelstwo europejskie jest dopełnieniem krajowego – ma charakter dodatkowy i zależny. Wyraźnie ukazuje to R. Wieruszewski: „w języku angielskim dystynkcja między obywatelstwem krajowym a obywatelstwem UE jest bardziej widoczna niż w języku polskim, gdyż to pierwsze określa się tam terminem nationality, a drugie citizenship”.  Osoba, która jest obywatelem państwa członkowskiego uzyskuje status obywatela Unii Europejskiej z mocy prawa. Tym samym każdy obywatel Polski jest automatycznie obywatelem Unii Europejskiej. Określanie kto jest obywatelem państwa członkowskiego, jak również wybór formy nadania obywatelstwa państwowego, należy wyłącznie...

Czytaj dalej
Zamówienia wspólne jako przykład kooperacji w zamówieniach publicznych
Lis21

Zamówienia wspólne jako przykład kooperacji w zamówieniach publicznych

Podobnie jak wykonawcy łączą się w konsorcjum w celu zwiększenia swojej konkurencyjności, tak również zamawiający mogą wspólnie udzielać zamówień publicznych, uzyskując w zamian lepsze warunki cenowe i pozacenowe. Podjęcie takiego działania jest celowe m.in. ze względu na korzyści finansowe, jakie można uzyskać w przypadku zamawiania większej ilości dostaw, usług czy też robót budowlanych. Nie należy jednakże bagatelizować zwiększenia poziomu przepływu informacji pomiędzy poszczególnymi zamawiającymi, szerokiej wymiany doświadczeń czy też posłużenia się wyspecjalizowaną wiedzą danego podmiotu np. w zakresie posługiwania się dodatkowymi zrównoważonymi kryteriami oceny ofert. Przy dużych ilościowo zakupach istnieje wysokie prawdopodobieństwo uzyskania najlepszych efektów w stosunku do poniesionych nakładów. Zjawisko to określa się jako tzw. efekt skali[1]. Pod pojęciem zamówienia wspólne kryje się tożsamość przedmiotu zamówienia, np. wspólny zakup energii elektrycznej. Dla zaistnienia zamówienia wspólnego w rozumieniu przepisu art. 16 ust. 1 Pzp konieczny jest po stronie zamawiającego udział co najmniej dwóch jednostek administracji rządowej, jednostek samorządowych lub innych zamawiających.Możliwość skorzystania z dyspozycji art. 16 ust. 1 ustawy Pzp nie została ograniczona ze względu na rodzaj zamawiającego, co oznacza, że wszystkie podmioty zobowiązane do stosowania ustawy na podstawie art. 3 ust. 1 w związku z art. 2 pkt 12 ustawy Pzp, mogą podjąć decyzję o wspólnym przeprowadzeniu postępowania i udzieleniu zamówienia np. zamówienie wspólne może zostać udzielone przez kilka gmin ale także przez gminę oraz powiat. Ustawa Pzp nie wymaga spełnienia jakichkolwiek przesłanek dla podjęcia decyzji o udzieleniu zamówienia wspólnie, co oznacza, że zamawiający mogą skorzystać z dyspozycji art. 16 ust. 1 ustawy Pzp w każdym przypadku, jeżeli uznają to za uzasadnione i na podstawie zawartego między sobą porozumienia przeprowadzić wspólnie postępowanie i udzielić wspólnie zamówienia. Na marginesie należy wskazać, że wyłonienie na podstawie art. 16 Pzp jednego z zamawiających do przeprowadzenia postępowania i udzielenia zamówienia jest skuteczne w całym postępowaniu regulowanym Pzp, w tym na etapie postępowania skargowego przed sądem (Wyrok Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 18 sierpnia 2011 r., XXIII Ga 380/11). Zgodnie z treścią przywołanego przepisu, zamawiający mogą wspólnie przeprowadzić postępowanie i udzielić zamówienia, wyznaczając spośród siebie zamawiającego upoważnionego do przeprowadzania postępowania i udzielania zamówienia w ich imieniu i na ich rzecz. Wyznaczenie wspólnego zamawiającego nie skutkuje utratą statusu zamawiającego przez pozostałe współpracujące podmioty. Oznacza jedynie formalną podstawę dla wyznaczonego podmiotu do skutecznego dokonywania czynności związanych z przygotowaniem i przeprowadzeniem postępowania o udzielenie zamówienia publicznego w imieniu i na rzecz innych zamawiających. Umocowanie dla jednego z zamawiających do przeprowadzenia postępowania i udzielenia zamówienia następuje poprzez udzielenie pełnomocnictwa cywilnego obejmującego upoważnienie do działania w określonym zakresie. Upoważniony zamawiający występuje jako pełnomocnik pozostałych zamawiających. Upoważnienie do działania musi być sporządzone w formie pisemnej i regulować zasady współpracy między zamawiającymi w trakcie prowadzonego postępowania. W procesie łączenia się w...

Czytaj dalej