Najważniejsze informacje dotyczące RODO 2018
Lut02

Najważniejsze informacje dotyczące RODO 2018

Zamiast Administratora Bezpieczeństwa Informacji ABI – Inspektor Danych Osobowych – IOD – rozszerzenie obowiązków + główny punkt kontaktowy Ochrona danych osobowych musi być już uwzględniana na etapie projektowania usługi, czy produkty – tzw. Proaktywne podejście do ochrony danych + ochrona danych ma być czymś DOMYŚLNYM/STANDARDOWYM dla wszystkich podmiotów, które dane te przetwarzają Podmioty muszą cały czas oceniać ryzyka przetwarzania danych, oceniać będą także skutki przetwarzania danych – w szczególnych wypadkach Ułatwienie dla grup kapitałowych – jako współadministratorzy danych, będą mogli wspólnie planować działania na rzecz ochrony danych osobowych, mogą wyznaczyć także jednego IOD – nawet jeśli grupa kapitałowa łączy spółki z różnych krajów, to dzięki RODO wszystkie formalności mogą być załatwione w jednym kraju. Procesor – to podmiot, który przetwarza dane w imieniu administratora danych – na niego zostaną nałożone dodatkowe obowiązki Na nieprzestrzegających nowych przepisów czekają wysokie kary finansowe – mogą sięgnąć one nawet 20 mln euro lub 4% średniego obrotu z roku poprzedniego – oczywiście wszystko jest zależne od skali przewinienia Jeżeli w podmiocie przetwarzającym dane dojdzie do dojdzie do naruszeń, wówczas zobligowany jest on, by w ciągu 72h zaraportować fakt ten do GIODO, który jest organem nadzorczym. RODO ma także zwiększyć prawa obywateli – ma wiedzieć, jak przetwarzane są jego dane, przenosić swoje dane między usługodawcami oraz PRAWO DO BYCIA ZAPOMNIANYM oraz ograniczenia przetwarzania Przetwarzanie danych dzieci – od teraz za dzieci poniżej 16 roku życia zgodę na przetwarzanie danych zgłaszał będzie rodzic/opiekun – granicę te można obniżyć do wieku 13 lat Do katalogu danych wrażliwych dołączają dane genetyczne oraz dane biometryczne Dojdzie do ograniczenia profilowania – obywatel musi zostać o tym poinformowany na początku zbierana od niego danych – ma prawo się na to nie zgodzić Formularze zgody będą posiadały więcej informacji – prawo do przenoszenia danych, czasie przechowywania, czy o planach przekazania je za granicę.   Zmiany te to istna rewolucja w świecie przetwarzania danych osobowych. Wymaga ona od podmiotów, by te gruntowanie przeorganizowały system przetwarzania i ochrony danych osobowych w swoich organizacjach   Kogo dotyczy RODO   Przy RODO bardzo ważna jest świadomość, że dotyczy ono wszystkich, którzy przetwarzają dane osobowe obywateli Unii Europejskiej w celach inne niż domowe, czy osobiste. Wiele zadaje sobie pytanie kogo dotyczy RODO, ale nie ma się nad czym rozwodzić – KAŻDY przedsiębiorca, który prowadzi sprzedaż usług, czy produktów obywatelom UE. Co więcej – nie dotyczy to tylko przedsiębiorców, ale także osób, które przetwarzają dane w związku z jakąś zorganizowaną akcją – wysyłka newslettera. Konkluzja powinna być jasna – jeżeli przetwarzasz dane osobowe w każdym celu innym niż użytek domowy, czy osobisty – RODO Cię dotyczy i powinieneś się przygotować na jego przyjście.     Sprawa Kar  ...

Czytaj dalej
Utrata uprawnień do prowadzenia pojazdów mechanicznych
Kwi22

Utrata uprawnień do prowadzenia pojazdów mechanicznych

W polskim systemie prawnym przewidziano bardzo dużo przypadków, w których kierowca może stracić uprawnienia do prowadzenia pojazdów. W ostatnich latach notuje się znaczne zaostrzenie polityki penalnej, która rozszerzyła zakres sytuacji pozwalających na zabranie prawa jazdy. Sądowy zakaz prowadzenia pojazdów. Najpopularniejsze przypadki utraty omawianych uprawnień wiążą się orzeczeniem zakazu prowadzenia pojazdu za przekroczenie przepisów prawnych. Sprawcy zabiera się prawo jazdy za popełnienie przestępstwa przeciw bezpieczeństwu drogowemu, jeżeli znajdował się w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego. Warto pamiętać, że przestępstwem przeciw bezpieczeństwu drogowemu jest nie tylko sama jazda po pijanemu czy pod wpływem innych środków. Innymi występkami, za które grozi utrata uprawnień w podanych wyżej okolicznościach, są też sprowadzenie katastrofy w ruchu lądowym, wodnym lub powietrznym lub jej bezpośredniego niebezpieczeństwa i spowodowanie wypadku. W podanych sytuacjach zabiera się prawo jazdy również w przypadku ucieczki z miejsca zdarzenia. Innymi przestępstwami są dopuszczenie po pijanemu do ruchu niebezpiecznego pojazdu oraz zapewnianie po pijanemu bezpieczeństwa ruchu pojazdów mechanicznych. Jeżeli sprawca dopuścił się wspomnianych przestępstw „na trzeźwo”, to i tak grozi mu utrata uprawnień, jeśli sąd przyjmie, że prowadzenie pojazdu przez tę osobę zagraża bezpieczeństwu w komunikacji. Można mieć zabrane prawo jazdy nie kierując pojazdem. Orzeczenie zakazu jest możliwe w stosunku do współsprawcy przestępstwa albo osoby uczestniczącej w ruchu, na przykład pieszego lub pasażera. Zakaz prowadzenia pojazdów można orzec także za niektóre wykroczenia, to jest: jazda po użyciu alkoholu od 0,2 do o,5 promila alkoholu we krwi albo od  0,1 do 0,25 mg alkoholu w 1 dm3 wydychanego powietrza i podobnie działającego środka, nieudzielenie pomocy ofierze wypadku przez jego uczestnika, niezachowanie należytej ostrożności i spowodowanie zagrożenia w ruchu drogowym, ignorowanie kontroli drogowej oraz jazda bez uprawnień (co nie oznacza utraty uprawnień, ale niemożność ich nabycia). Cofnięcie oraz zatrzymanie prawa jazdy. Prawo o ruchu drogowym przewiduje także możliwość zatrzymania przez Policję prawa jazdy. Zatrzymanie prawa jazdy może oznaczać tylko zawieszenie uprawnień do kierowania albo nawet jego utratę. Poza przypadkami opisanymi części I, może nastąpić to jeszcze z następujących powodów: przekroczenia dopuszczalnej prędkości o 50 km/h w obszarze zabudowanym, przewożenia zbyt dużej liczby pasażerów, nieczytelności prawa jazdy, podejrzenia podrobienia lub przerobienia dokumentu prawa jazdy, upływu jego terminu ważności, prowadzenia pojazdu niewyposażonego w obowiązkową blokadę alkoholową, kierowania pojazdu mimo obowiązywania zatrzymania, cofnięcia prawa jazdy lub sądowego zakazu; przekroczenia tolerowanej liczby 24 punktów karnych Dodatkowe restrykcje obejmują osoby po pierwszym zdanym egzaminie na prawo jazdy. Starosta może cofnąć im uprawnienia, o ile w ciągu roku przekroczą 20 punktów karnych. „Młodzi” kierowcy mogą też stracić uprawnienia, jeśli w okresie 2 lat od wydania im po raz pierwszy prawa jazdy popełnili przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji (cofnięcie może nastąpić niezależnie od orzeczenia zakazu sądowego) lub  dowolne trzy wykroczenia spośród...

Czytaj dalej
Prawne aspekty prowadzenia serwisu internetowego umożliwiającego udział w loteriach
Lis05

Prawne aspekty prowadzenia serwisu internetowego umożliwiającego udział w loteriach

Urządzanie i prowadzenie gier losowych zostało poddane przez państwo szczególnej regulacji prawnej. Warunki i zasady prowadzenia działalności w zakresie gier losowych, zakładów wzajemnych i gier na automatach reguluje ustawa z dnia 19 listopada 2009 o grach hazardowych[1]. Pomimo, że regulacje tejże ustawy mają charakter kompleksowy dla osób naruszających jej unormowania zasadnicze znaczenie będą miały przepisy kodeksu karnego skarbowego. Zgodnie z art. 107 § 1 kks kto wbrew przepisom ustawy lub warunkom koncesji lub zezwolenia urządza lub prowadzi grę losową, grę na automacie lub zakład wzajemny, podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych albo karze pozbawienia wolności do lat 3, albo obu tym karom łącznie. W świetle przywołanych regulacji pojawia się pytanie o legalność prowadzenia działalności gospodarczej zmierzającej do umożliwienia zakupu losów przez internet, bez uzyskania stosownych zezwoleń. Zasadniczo bowiem każde naruszenie przepisów ustawy o grach hazardowych, o ile polega ono na urządzaniu i prowadzeniu gier i zakładów wzajemnych, przyjmuje postać zachowania karalnego. W pierwszej kolejności należy zatem zastanowić się czy działalność taka będzie mieściła się w zakresie pojęciowym urządzania lub prowadzenia gry losowej. Sformułowania te „nie posiadają swoich definicji legalnych w przepisach ustawy o grach hazardowych, niemniej z treści jej przepisów można wnioskować, że w wypadku urządzania chodzi o zaprowadzenie czy uruchomienie działalności hazardowej w określonym miejscu: kasynie, salonie, punkcie. Stąd też przyjąć należy, że urządzenie gry czy zakładu poprzedza czasowo ich prowadzenie. Prowadzenie przeto dotyczy działalności już uprzednio urządzonej. Stąd dopuszczalne jest nielegalne prowadzenie działalności hazardowej legalnie urządzonej, jednak nie jest możliwe legalne prowadzenie działalności urządzonej nielegalnie”[2]. Poczynione rozważania o charakterze ogólnym należy przyrównać do wzorcowego sposobu działania przedsiębiorstw oferujących zakup losów, a więc zdalny udział w grach liczbowych i loteriach. Podmioty te przyjmują zlecenia na przekazanie typowań w grze losowej np. Lotto. Klient serwisu posiada przy tym dostęp do wszelkich niezbędnych informacji za pomocą strony internetowej. W panelu gracza widoczne są m.in. typowania, dane z losowania, trafienia i wygrane. Przybliżony schemat działania zbieżny jest zatem z definicją pośrednictwa w dokonaniu określonych czynności. Powyższe słusznie zauważył Sąd Rejonowy w Poznaniu w wyroku z dnia 4 stycznia 2012 r. (sygn. VIII K 3/12, sprawa serwisu www.3gry.pl). Skład orzekający w uzasadnieniu wyroku wskazał, że żadne z słownikowych znaczeń pojęć „urządzać” ani „prowadzić” nie może być utożsamiane z prowadzonym wg. ww. schematu rodzajem działalności. W zakresie przedmiotowym wskazanych pojęć nie jest bowiem działalność, którą określić można mianem działalności o charakterze posłańca pomiędzy graczem a podmiotem prowadzącym lub urządzającym grę. Innymi słowy działalność pośrednictwa w zakupie losów nie może być utożsamiana z prowadzeniem lub urządzaniem gier losowych. Pomimo klarowności przywołanego stanowiska w literaturze można także napotkać na odmienne stanowisko. Przykładem jest analiza dokonana przez K. Łabudka, w swoim stanowisku posługującego się analogią: „Proszę sobie wyobrazić sytuację,...

Czytaj dalej
Charakter prawny oraz przesłanki umieszczenia nieletniego w zakładzie poprawczym
Maj13

Charakter prawny oraz przesłanki umieszczenia nieletniego w zakładzie poprawczym

Polskie prawo karne nieletnich jest dość nową dziedziną prawa, aktualnie opiera się na „Ustawie o postępowaniu w sprawach nieletnich z 26 października 1982r.”(dalej u.p.n.). Rzeczona ustawa stanowi szczególnego rodzaju akt prawny, gdyż łączy w sobie elementy materialne, jak i procesowe. Ponadto na nietypowy charakter u.p.n. wpływa jej sfera podmiotowa. Wyjątkowy zakres zastosowania u.p.n. statuuje preambuła wprowadzająca ustawę, która stanowi: „W dążeniu do przeciwdziałania demoralizacji i przestępczości nieletnich i stwarzania warunków powrotu do normalnego życia nieletnim, którzy popadli w konflikt z prawem bądź z zasadami współżycia społecznego, oraz w dążeniu do umacniania funkcji opiekuńczo-wychowawczej i poczucia odpowiedzialności rodzin za wychowanie nieletnich na świadomych swych obowiązków członków społeczeństwa (…)” Należy bowiem zaznaczyć, iż przepisy prawne odnoszące się do nieletnich, przybierają formę niecharakterystyczną dla prawa karnego, odchodzi się od typowo karnistycznego  podejścia, skupiając się na funkcji opiekuńczej oraz wychowawczej, łącząc ją z elementami podejścia sprawiedliwościowego. Instytucję zakładu poprawczego normuje art. 10 u.p.n., w myśl którego: „Sąd rodzinny może orzec umieszczenie w zakładzie poprawczym nieletniego, który dopuścił się czynu karalnego, o którym mowa w art.1§2 pkt 2 lit.a, jeżeli przemawiają za tym wysoki stopień demoralizacji nieletniego oraz okoliczności i charakter czynu, zwłaszcza gdy inne środki wychowawcze okazały się nieskuteczne lub nie rokują resocjalizacji nieletniego.” Zacytowany w powyższym przepisie artykuł konstytuuje natomiast, iż przewidziane ustawą działania podejmowane są wówczas, gdy nieletni wykazuje przejawy demoralizacji lub popełnił czyn karalny – zabroniony prawem karnym dorosłych. Kształtuje on więc ergo zakres przedmiotowy u.p.n. Na skomplikowanie kwestii charakteru prawnego umieszczenia nieletniego w zakładzie poprawczym, jako środka karnego, a posługując się terminologią u.p.n., środka zapobiegania i zwalczania demoralizacji i przestępczości nieletnich, wpływa fakt, iż znajduje się on na pograniczu definicji  z kodeksu karnego oraz z u.p.n. Już sama treść art.10 u.p.n. statuuje, że sąd „może orzec o umieszczeniu nieletniego w zakładzie poprawczym”, ustawa nie posługuję się zatem w tym przypadku pojęciem „skazać”, który to termin swoisty jest z wymierzeniem kary.  Należy przy tym zważyć, że skierowanie do zakładu poprawczego w żadnej sytuacji nie jest obligatoryjne, reprezentuje zaś ono szczególną funkcję uznaniową sądu. Wskazać winno się, iż w zw. z art. 95§3 u.p.n., Minister Sprawiedliwości w drodze rozporządzenia określa rodzaje zakładów poprawczych, akt ten zaś stoi za tezą przemawiającą o pozakarnym charakterze tego środka prawnego. Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z 17 października 2001 r. w sprawie zakładów poprawczych i schronisk dla nieletnich, stanowi, iż zakład poprawczy przedstawia się jako typ specjalnego rodzaju placówki wychowawczej o charakterze resocjalizacyjnym lub readaptacyjnym, co wyklucza pogląd jakoby była to instytucja o charakterze represyjnym. Kwestię charakteru prawnego zakładu poprawczego rozpoznał Sąd Najwyższy w odpowiedzi na przekazane przez Ministra Sprawiedliwości zagadnienie prawne koncentrujące się na problemie zakwalifikowania zakładu poprawczego jako kary pozbawienia wolności w myśl art.256§1 k.k. [obecnie art. 242§1 k.k.] (uchwała składu...

Czytaj dalej
Obrona obligatoryjna w myśl art. 79 i 80 Kodeksu postępowania karnego
Maj07

Obrona obligatoryjna w myśl art. 79 i 80 Kodeksu postępowania karnego

OBRONA OBLIGATORYJNA W MYŚL ART. 79 KODEKSU POSTĘPOWANIA KARNEGO Art. 79 Kpk przewiduje obronę oskarżonego przy obligatoryjnym udziale obrońcy w sytuacji, w której oskarżony jest nieletni, głuchy, niemy lub niewidomy oraz jeśli zachodzi uzasadniona wątpliwość co do jego poczytalności oraz jeśli sąd uzna to za niezbędne ze względu na okoliczności utrudniające obronę. W wyżej wymienionych wypadkach udział obrońcy jest obowiązkowy w rozprawie oraz w tych posiedzeniach, w których obowiązkowy jest udział oskarżonego. Natomiast jeżeli w toku postępowania biegli lekarze psychiatrzy stwierdzą, że poczytalność oskarżonego zarówno w chwili popełnienia zarzucanego mu czynu, jak i w czasie postępowania nie budzi wątpliwości, udział obrońcy w dalszym postępowaniu nie jest obowiązkowy i wówczas Prezes sądu, a na rozprawie sąd, może cofnąć wyznaczenie obrońcy. Podstawową rolą tego przepisu jest zagwarantowanie oskarżonemu prawa do obrony w sytuacji w której z uwagi na przesłanki wymienione w art. 79 KPK § 1 i 2, uprawnienie to nie mogłoby być realizowane w pełni 1. Sytuacje z art. 79 § 1 są obligatoryjnymi powodami ustanowienia obrońcy, niezależnie od woli sądu. Pierwszą z wymienionych w tym przepisie sytuacji, jest nieletniość oskarżonego. Pojęcie nieletniego formułuje ustawa z 26.10.1982 r. o postępowaniu w sprawach nieletnich (Dz.U z 2010 r. Nr 33, poz. 178 ze zm.) zwana dalej NielU. Zgodnie z art. 1 § 1 tego aktu, oskarżony jest nieletni, jeżeli w chwili czynu nie ukończył 17 lat. Na podstawie art. 18 NielU należy stwierdzić, iż przepisy KPK w sytuacji określonej w art. 10 § 2 KK oraz gdy czyn nieletniego ma ścisły związek z czynem dorosłego, a dobro nieletniego nie stanowi przeszkody do łącznego rozpoznania sprawy 2. Zgodnie z judykaturą, jak i doktryną, należy uznać, że jeżeli nieletni dopuścił się popełnienia przestępstwa przed ukończeniem 17 lat, to niezależnie od czasu trwania postępowania i bieg czasu, na podstawie art. 1 § 1 NielU musi być obligatoryjnie reprezentowany przez obrońcę 3, a jeśli wraz z ukończeniem 17 roku życia przez oskarżonego sąd uznał, iż wygasła podstawa obrony obligatoryjnej, należy taką decyzję sklasyfikować jako bezwzględne uchybienie procesowe z art. 439 § 1 pkt 104. Upośledzenia fizyczne opisane w art. 79 § 1 pkt 2 KPK rozpatrywane jest w doktrynie niejednoznacznie Zgodnie z jednym poglądem nie tylko osoba całkowicie głucha, niema, czy też niewidoma ma prawo do obrony obligatoryjnej, lecz także osoba, której zmysły zostały w taki sposób porażone, iż nie jest w stanie samodzielnie się bronić 5, natomiast przeciwny pogląd, silniejszy, opiera się na założeniu, iż jedynie osoba, której zmysły wymienione w art. 79 § 1 pkt 2 całkowicie nie funkcjonują podlega obronie obligatoryjnej na podstawie tego przepisu, natomiast w innym wypadku, tj częściowego utrudnienia w działaniu tychże zmysłów, oskarżony może podlegać obronie obligatoryjnej na podstawie art. 79 §...

Czytaj dalej
Oskarżony oskarżycielem – oskarżenie wzajemne w postępowaniu karnym
Gru17

Oskarżony oskarżycielem – oskarżenie wzajemne w postępowaniu karnym

INFORMACJE WSTĘPNE  Regułą postępowań sądowych znanych w polskim porządku prawnym, jest występowanie (co do zasady) dwóch stron postępowania, strony czynnej i biernej. Ponadto, z reguły nie ma możliwości występowania przez tę samą osobę czy podmiot jednocześnie w podwójnej roli – np. jako powód i pozwany w tej samej sprawie cywilnej. Zdarzają się jednak wyjątki od tej zasady. W postępowaniu karnym sądowym rola czynna przypisana jest oskarżycielowi. W postępowaniach o czyny ścigane z oskarżenia publicznego będzie nim najczęściej prokurator. Możliwym jest również występowanie pokrzywdzonego w roli oskarżyciela, który to pokrzywdzony w określonych okolicznościach popiera akt oskarżenia, bądź wnosi go samemu. Rolą oskarżyciela, obok inicjowania postępowania karnego, jest popieranie oskarżenia przed sądem i dowodzenie winy oskarżonego. Z kolei oskarżony pozostaje tzw. bierną stroną procesu. Przysługuje mu zawsze prawo do obrony, nie jest on jednak w żaden sposób zobligowany do podejmowania jakichkolwiek czynności w postępowaniu i do odpierania stawianych mu zarzutów. Ma zagwarantowane prawo do powstrzymywania się od wszelkiej aktywności, jeżeli taka będzie jego wola. Często może to się wiązać ze świadomym wyborem biernej linii obrony w procesie. Choćby z powyższych, podstawowych względów, niezwykle trudnym wydaje się być jednoczesne wypełnienie dwóch ról procesowych, tj. czynnej i biernej, przez jedną osobę. Obowiązujący kodeks postępowania karnego również wyklucza taką możliwość co do zasady, ale z jednym wyjątkiem. Stanowi go możliwość wniesienia oskarżenia wzajemnego (wzajemny akt oskarżenia) przez oskarżonego w postępowaniu prywatnoskargowym, tj. w sprawach ściganych z oskarżenia prywatnego. Katalog tych spraw wyznacza treść obowiązującego prawa karnego materialnego – kodeksu karnego. Obecnie ustawodawca przewiduje taką możliwość jedynie w przypadku kliku, następujących przestępstw: umyślne i nieumyślne lekkie uszkodzenie ciała (art. 157 § 4 k.k.) zniesławienie (art. 212 k.k.) zniewaga (art. 216 k.k.) naruszenie nietykalności cielesnej (art. 217 k.k.) Instytucja tzw. oskarżenia wzajemnego, jest więc ściśle związana z przestępstwami ściganymi z oskarżenia prywatnego oraz z ich specyfiką. Może ona ułatwiać i przede wszystkim przyspieszać rozpoznanie spraw karnych, dotyczących czynów o stosunkowo niskim ciężarze gatunkowym. Możliwość jej zastosowania ma miejsce w sprawach, w których dwie strony oskarżają się wzajemnie o popełnienie przestępstw (prywatnoskargowych), które pozostają w związku ze sobą.  WNIESIENIE OSKARŻENIA WZAJEMNEGO I JEGO KONSEKWENCJE Opisywana instytucja oskarżenia wzajemnego, została uregulowana głównie w art. 497 oraz w art. 498 kodeksu postępowania karnego. Zgodnie z pierwszym z nich, oskarżony może aż do momentu otwarcia przewodu sądowego na rozprawie głównej (tj. do chwili, kiedy rozpocznie się odczytywanie aktu oskarżenia) wnieść wzajemny akt oskarżenia (oskarżenie wzajemne), skierowane przeciwko pokrzywdzonemu czyli oskarżycielowi prywatnemu (temu samemu podmiotowi, który wniósł do sądu prywatny akt oskarżenia i tym samym zainicjował postępowanie). Oskarżenie wzajemne musi też obligatoryjnie dotyczyć czynu (przestępstwa a nie np. wykroczenia) ściganego z oskarżenia prywatnego, który to czyn dodatkowo pozostaje w związku z...

Czytaj dalej