Rozwiązanie umowy o pracę zawartej na czas określony
Sty23

Rozwiązanie umowy o pracę zawartej na czas określony

Umowa o pracę zawarta na czas określony rozwiązuje się co do zasady z upływem czasu na jaki została zawarta. Celem tej regulacji jest zapewnienie pracownikom zatrudnionym na czas określony większej stabilności zatrudnienia. Niemniej polski ustawodawca wprowadził wyjątek od wskazanej powyżej reguły. Artykuł 33 kodeksu pracy przewiduje możliwość wypowiedzenia umowy o pracę zawartej na czas określony za dwutygodniowym okresem wypowiedzenia. Dopuszczalność wypowiedzenia takiej umowy musi wynikać z jej treści. Nie ma przy tym znaczenia kiedy stosowna klauzula zostanie wprowadzona do umowy. Może zostać ona wprowadzona zarówno w chwili zawarcia umowy, jak i w trakcie jej trwania. Co istotne powyższa regulacja ma zastosowania wyłącznie do umów o pracę zawartych na czas określony, dłuższy niż 6 miesięcy. Wypowiedzenie umowy o pracę zawartej na czas określony pozbawione jest rygorów  charakterystycznych dla wypowiedzenia umowy o pracę zawartej na czas nie określony. Wypowiedzenie takie nie wymaga między innymi uzasadnienia. Należy mieć na uwadze, iż art. 33 kodeksu pracy odnosi się wyłącznie do umów o pracę zawartych na czas określony. Oznacza to, że nie jest dopuszczalne wprowadzenie klauzul wypowiedzenia innych umów terminowych, np. umów o wykonanie określonej pracy. Jak wspomniano na wstępie umowa o pracę na czas określony służy przede wszystkim stabilizacji zatrudnienia i ochronie pracownika. Powyższe bezpośrednio rzutuje na zakres swobody w korzystaniu z klauzuli wypowiedzenia terminowej umowy o pracę. W ocenie Sądu Najwyższego zawarcie długoterminowej umowy o pracę na czas określony, z klauzulą wcześniejszego jej rozwiązania za dwutygodniowym wypowiedzeniem może zostać zakwalifikowane jako obejście przepisów prawa pracy, ich społeczno-gospodarczego przeznaczenia lub zasad współżycia społecznego. Może bowiem służyć pracodawcy do uzyskania świadczenia pracy ze strony pracownika przez dłuższy okres czasu przy nieskrępowanej możliwości niemal natychmiastowego rozwiązania tego stosunku bez rygorów charakteryzujących umowę o pracę zawartą na czas nie określony. Z tego względu przyjmuje się, że zawarcie długoterminowej umowy o pracę na czas określony z możliwością jej rozwiązania za dwutygodniowym wypowiedzeniem jest dopuszczalne, jeżeli wynika wprost z przepisów prawa pracy, z charakteru umowy albo gdy z innych przyczyn zawarcie takiej umowy nie naruszy usprawiedliwionego i zgodnego interesu obu stron stosunku pracy. Zgodnie z art. 50 § 3 i 4 kodeksu pracy w przypadku wypowiedzenia umowy o pracę zawartej na czas określony z naruszeniem przepisów o wypowiadaniu takiej umowy, pracownikowi przysługuje wyłącznie odszkodowanie w wysokości wynagrodzenia za czas, do upływu którego miała trwać umowa o pracę, nie więcej jednak niż za 3 miesiące. Powyższa regulacja dotyczy tylko umów o pracę zawartych na czas określony, w których strony przewidziały możliwość jej wcześniejszego wypowiedzenia. Nadto regulacji tej nie stosuje się w razie wypowiedzenia umowy o pracę pracownicy w okresie ciąży lub urlopu macierzyńskiego a także pracownikowi-ojcu wychowującemu dziecko w okresie korzystania z urlopu macierzyńskiego. W takiej sytuacji pracownicy ci...

Czytaj dalej
Odpowiedzialność członka zarządu za zobowiązania spółki z o.o.
Lis18

Odpowiedzialność członka zarządu za zobowiązania spółki z o.o.

Konstrukcja spółki z ograniczoną odpowiedzialnością sprawia, że generalnie jedynym podmiotem ponoszącym pełną odpowiedzialność za zobowiązania spółki jest sama spółka. Odpowiedzialności tej nie ponoszą wspólnicy ani co do zasady członkowie organów. Co do zasady, gdyż kodeks spółek handlowych wskazuje przypadki, w których także członkowie zarządu mogą zostać pociągnięci do odpowiedzialności za zobowiązania spółki. Po pierwsze, zgodnie z art. 291 k.s.h., członek zarządu ponosi odpowiedzialność za zobowiązania spółki jeśli umyślnie lub przez niedbalstwo podał fałszywe dane w kierowanych do sądu oświadczeniach dotyczących wniesienia całości wkładów na kapitał zakładowy spółki lub wniesienia całości wkładów na podwyższony kapitał zakładowy. W takim przypadku odpowiada on wobec wierzycieli spółki solidarnie ze spółką przez trzy lata od dnia zarejestrowania spółki, w przypadku podania fałszywego oświadczenia o wniesieniu przez wszystkich wspólników wkładów na kapitał zakładowy, lub od dnia zarejestrowania podwyższenia kapitału zakładowego, w przypadku podania fałszywych danych w drugim ze wskazanych wyżej oświadczeń. Poza opisanym wyżej przypadkiem stosownie do treści art. 299 k.s.h. członkowie zarządu mogą być pociągnięci do odpowiedzialności za zobowiązania spółki jeżeli egzekucja przeciwko spółce okaże się bezskuteczna. W takim przypadku przeciwko członkowi zarządu mogą wystąpić także inni wierzyciele, którzy uprzednio nie prowadzili egzekucji przeciwko spółce. Członek zarządu ponosi odpowiedzialność za zobowiązania spółki od chwili powołania go do zarządu. Brak zgłoszenia tego faktu do rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego nie ma w tym przypadku żadnego znaczenia. Pamiętać bowiem należy, że wpis do KRS ma charakter deklaratywny, a przepisy k.s.h. łączą odpowiedzialność za zobowiązania spółki z powołaniem członka zarządu a nie ujawnieniem tego faktu w KRS. Oczywiście odpowiedzialność członka zarządu za zobowiązania spółki nie jest bezwzględna i może on się od tej odpowiedzialności uchylić. Niemniej możliwe to będzie jedynie wówczas, gdy członek zarządu wykaże, że: we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie układowe, niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości oraz niewszczęcie postępowania układowego nastąpiło nie z jego winy, mimo niezgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości oraz niewszczęcia postępowania układowego wierzyciel nie poniósł szkody. Ustawodawca wskazując przesłanki uwolnienia się członka zarządu od odpowiedzialności za zobowiązania spółki nie wyjaśnił kiedy wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęcie postępowania układowego zgłoszony został we właściwym czasie. Kwestia ta budziła liczne wątpliwości niemniej kierując się utrwaloną linią orzecznictwa Sądu Najwyższego przyjmuje się, że „właściwy czas” do zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości należy określać z uwzględnieniem przepisów ustawy prawo upadłościowe i naprawcze, przewidujących 14 dniowy termin do zgłoszenia takiego wniosku od momentu, w którym wystąpiła podstawa do ogłoszenia upadłości. Jednocześnie Sąd Najwyższy zwraca uwagę, że określając właściwy czas do zgłoszenia takiego wniosku należy brać również pod uwagę ochronę wierzycieli, rozumianą jako umożliwienie im zaspokojenia przynajmniej części swych roszczeń. Tak więc „właściwym czasem” do zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości nie może być moment,...

Czytaj dalej