Odzyskanie kosztów ubezpieczenia niskiego wkładu własnego
Kwi18

Odzyskanie kosztów ubezpieczenia niskiego wkładu własnego

Bank udzielając kredytu hipotecznego pod zakup nieruchomości może sfinansować tylko określoną część jej wartości. Pozostałą kwotę kredytobiorca musi zapłacić sam (jest to tak zwany wkład własny). Wysokość wymaganego wkładu własnego ulegała przez lata zmianie. Część banków pozwalała na uiszczenie niższego wkładu od niezbędnego (np. 10 % zamiast 20 %), ale obwarowywała to odstępstwo koniecznością dodatkowego zabezpieczenia kredytu w formie ubezpieczenia tzw. niskiego wkładu własnego, odnawianego cyklicznie na ogół dopóki kredytobiorca spłaci kredyt do wysokości preferowanego wkładu. Umowę ubezpieczenia bank zawiera z zakładem ubezpieczeń. I od tego momentu zaczynają się wszelkie kontrowersje związane z zawarciem tego typu ubezpieczenia. Umowa bowiem ubezpiecza bank, a nie kredytobiorcę, jednakże to kredytobiorcę obciąża zapłata składek ubezpieczenia. Pierwszy problem związany jest z samym mechanizmem zawierania ubezpieczenia wkładu własnego. Mimo że bank zabezpiecza w ten sposób własny interes – ryzyko związane z udzieleniem kredytu osobom o mniejszym zasobie środków własnych, to koszty tego ryzyka ponosi kredytobiorca. Dalej idącym problem wynika z samych kosztów ubezpieczenia.  Jednorazowa jego składka obejmująca okres np. trzech lat może wynosić kilka tysięcy złotych. Co najistotniejsze, kredytobiorca do czasu otrzymania każdorazowego wezwania do zapłaty składki, nie wie o jej wysokości oraz nie ma wpływu na jej ustalenie, a wysokość może być inna, jeżeli zdarzy się, że bank zmieni towarzystwo ubezpieczeń. Zmiana ubezpieczyciela również może powodować wątpliwość. W umowach kredytowych, regulujących ubezpieczenie niskiego wkładu, często znajduje się postanowienie, które przewiduje wprost określony zakład ubezpieczeń. Tymczasem w praktyce zdarza się, że po kilku latach bank zawiera umowę ubezpieczenia z nowym ubezpieczycielem, o czym kredytobiorca dowiaduje się dopiero w dniu wezwania do zapłaty, mimo iż każde odejście od zasad zapisanych w umowie wymaga sporządzenia przez strony aneksu. Innym spotykanym problemem jest okres płacenia składek. Umowa kredytowa może w ogóle nie określać liczby takich płatności, wskazując jedynie moment, do kiedy taki obowiązek będzie istniał. Może jednak się zdarzyć, że umowa wskaże (lecz niezbyt jasno) albo zasugeruje liczbę składek, a bank będzie interpretował ten zapis inaczej niż kredytobiorca. Sposób uregulowania postanowień dotyczących ubezpieczenia niskiego wkładu w umowie kredytowej może być niezgodny z obowiązującymi przepisami prawa, a same postanowienia mogą stanowić klauzule niedozwolone. Bezprawność zapisów dotyczących omawianego ubezpieczenia może wynikać z faktu, że prawa i obowiązki kredytobiorcy pozostają w sprzeczności z dobrymi obyczajami i rażąco naruszają jego interesy. Przemawia za tym to, że umowa kredytowa nie jest zawierana przez kredytobiorcę, który ponosi jej koszty, choć uwzględnia wyłącznie interes banku. Co więcej, w przypadku wypłaty ubezpieczenia, zakład ubezpieczeń wezwie kredytobiorcę  do pokrycia wypłaconego świadczenia na zasadzie regresu. Przy tym przez cały okres obowiązywania ubezpieczenia, czy kolejnych umów ubezpieczeniowych, kredytobiorca w zasadzie, pozbawiony jest nadzoru nad ich treścią oraz realizacją. Wszystkie wyżej wymienione kontrowersyjne zapisy często występują razem, przez łatwiej zanegować...

Czytaj dalej
Ubezpieczenia nieruchomości – OWU a odszkodowanie
Mar22

Ubezpieczenia nieruchomości – OWU a odszkodowanie

Wykupując ubezpieczenia majątkowe Klient chciałby mieć pewność, iż w przypadku każdego zdarzenia dotykającego domu (mieszkania) przysługiwać mu oczywiście będzie odszkodowanie. Tymczasem wiele osób niestety nie jest świadomych, że w przypadku zawarcia umowy ubezpieczenia godzimy się na postanowienia Ogólnych Warunków Ubezpieczenia (dalej jako „OWU”), będących  treścią zawartej umowy. Gdy przedłużamy raz zawartą umowę ubezpieczenia, musimy pamiętać, o OWU, które otrzymaliśmy przy zawieraniu pierwszej umowy i o tym, że w między czasie mogło ono ulec zmianie, a my przez każdorazowe przedłużenie umowy zgadzamy się na jego nową treść. Jeśli chodzi o samą kwestię odszkodowania, to po pierwsze musimy pamiętać, iż ubezpieczyciel wypłaci nam odszkodowanie do wysokości sumy gwarancyjnej na jaką zawarliśmy umowę. Jeżeli więc szkoda wywołana pożarem wynosi przykładowo 300 tys. zł, a suma naszego ubezpieczenia wynosi 250 tys. zł, ubezpieczyciel wypłaci nam maksymalnie kwotę równoważną sumie ubezpieczenia. Wykupując polisę należy również zwrócić uwagę na zakres ochrony np. czy ubezpieczeniem objęte są przedmioty ruchome,  bądź wartościowe. Kolejnym aspektem, który powinniśmy mieć na uwadze zawierając umowę ubezpieczenia jest formuła ubezpieczeniowa występująca w dwóch wariantach: odtworzeniowym albo rzeczywistym. Zgodnie z OWU jednego z czołowych ubezpieczycieli, wartością odtworzeniową dla domu, budynku gospodarczego, garażu wolnostojącego, obiektów małej architektury jest wartość odpowiadająca kosztom budowy w tym samym miejscu, z uwzględnieniem dotychczasowych technologii, konstrukcji i standardu wykończenia, przy zastosowaniu dotychczasowych wymiarów i materiałów. Natomiast wartość rzeczywista to wartość odtworzeniowa pomniejszona o zużycie techniczne. Jednakże, w przypadku gdy nieruchomość przekroczy wskazany w OWU wiek, pomimo iż wykupiliśmy wariant odtworzeniowy, koszty materiałów koniecznych do odbudowy pomniejsza się o stopień technicznego zużycia. I tak w przypadku niektórych OWU wiek ten wynosi 50 lat, ale już w przypadku OWU innego z głównych ubezpieczycieli, nieruchomości jedynie do wieku 45 objęte są wartością odtworzeniową. Należy pamiętać, iż w OWU zawarte się wyłączenia dzięki którym Ubezpieczyciel skutecznie może odmówić wypłaty odszkodowania. Większość OWU zobowiązuje ubezpieczonego do przestrzegania m. in. przepisów przeciwpożarowych oraz budowlanych, zastrzegając iż w przypadku niedopełnienia ciążących na ubezpieczonym obowiązków z jego winy umyślnej lub rażącego niedbalstwa, ubezpieczyciel odmówi wypłaty odszkodowania w całości lub części za szkodę powstałą z tego powodu, o ile niedopełnienie tych obowiązków miało wpływ na powstanie lub rozmiar szkody. Zgodnie z art. 62 ust. 1 prawa budowlanego, obiekty budowlane powinny być w czasie ich użytkowania poddawane przez właściciela lub zarządcę kontroli okresowej, co najmniej raz w roku, polegającej na sprawdzeniu stanu technicznego m. in. instalacji gazowych oraz przewodów kominowych (dymowych, spalinowych i wentylacyjnych). Natomiast zgodnie z §34 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2010 roku w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów „w obiektach lub ich częściach, w których odbywa się proces spalania paliwa stałego, ciekłego lub gazowego, usuwa się zanieczyszczenia z przewodów dymowych...

Czytaj dalej
Środki ochrony autorskich praw majątkowych
Lis16

Środki ochrony autorskich praw majątkowych

W Ustawie o prawie autorskim i prawach pokrewnych z dnia 4 lutego 1994 roku przepisy dotyczące ochrony autorskich praw majątkowych zostały zamieszczone w rozdziale IX „Ochrona autorskich praw majątkowych”. Rozdział ten składa się z 2 artykułów: art. 79 i art. 80 (który jest artykułem zawierającym przepisy o charakterze proceduralnym). Środki ochrony autorskich praw majątkowych zostały wymienione w art. 79 tejże ustawy. Na samym początku spróbujmy odpowiedzieć sobie na pytanie komu przysługują środki ochrony autorskich praw majątkowych? Na podstawie tekstu ustawy można stwierdzić, że „uprawnionemu, którego autorskie prawa majątkowe zostały naruszone”, czyli każdemu komu autorskie prawa majątkowe przysługują – może to być więc nie tylko autor, ale także jego spadkobiercy, czy też nabywca praw autorskich. Jeśli już jesteśmy uprawnionym którego prawa autorskie zostały naruszone, artykuł 79. zawiera katalog roszczeń, które nam przysługują względem osoby, która nasze prawa naruszyła. Są to ( w kolejności) roszczenia o: 1)      zaniechanie naruszania, czyli o zaprzestanie określonych działań, które stanowią ingerencję w nasz monopol jako podmiotu uprawnionego 2)      usunięcie skutków naruszenia, czyli o usunięcie skutków ww. działań 3)      naprawienie wyrządzonej szkody, które może nastąpić na zasadach ogólnych (art. 361, 362, 363, a także art. 415 i nast. kodeksu cywilnego) albo „poprzez zapłatę sumy pieniężnej w wysokości odpowiadającej dwukrotności, a w przypadku gdy naruszenie jest zawinione – trzykrotności stosownego wynagrodzenia, które w chwili jego dochodzenia byłoby należne tytułem udzielenia przez uprawnionego zgody na korzystanie z utworu;” (fragment objęty cytatem został „uznany wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 23 czerwca 2015 r., sygn. akt SK 32/14, który wszedł w życie z dniem 1 lipca 2015 r. (Dz. U. poz. 932), za niezgodny z Konstytucją RP w zakresie, w jakim uprawniony, którego autorskie prawa majątkowe zostały naruszone, może żądać od osoby, która naruszyła te prawa, naprawienia wyrządzonej szkody poprzez zapłatę sumy pieniężnej w wysokości odpowiadającej – w przypadku gdy naruszenie jest zawinione – trzykrotności stosownego wynagrodzenia, które w chwili jego dochodzenia byłoby należne tytułem udzielenia przez uprawionego zgody na korzystanie z utworu.”) 4)      wydanie uzyskanych poprzez dokonanie naruszenia korzyści. Ponadto niezależnie od tego, czy skorzystaliśmy z któregokolwiek z wymienionych wyżej roszczeń możemy skorzystać z następujących uprawnień: jednokrotnego albo wielokrotnego ogłoszenia w prasie oświadczenia odpowiedniej treści i w odpowiedniej formie lub podania do publicznej wiadomości części albo całości orzeczenia sądu wydanego w rozpatrywanej sprawie, w sposób i w zakresie określonym przez sąd (publikacja wspomnianej całości orzeczenia sądu, jako że nie zostało sprecyzowane czy chodzi o tezę wyroku z uzasadnieniem – które często jest bardzo obszerne – czy też bez uzasadnienia, może okazać się w praktyce bardzo kosztowna dla osoby, która dokonała naruszenia) zapłaty przez osobę, która naruszyła autorskie prawa majątkowe, odpowiedniej sumy pieniężnej, nie niższej niż dwukrotna wysokość uprawdopodobnionych korzyści odniesionych przez...

Czytaj dalej
Postępowanie grupowe
Paź26

Postępowanie grupowe

Problematykę tzw. pozwów zbiorowych reguluje ustawa z dnia 17 grudnia 2009 r. o dochodzeniu roszczeń w postępowaniu grupowym. Ustawa ta ma zastosowanie w sprawach o roszczenia o ochronę konsumentów, z tytułu odpowiedzialności za szkodę wyrządzoną przez produkt niebezpieczny oraz z tytułu czynów niedozwolonych, z wyjątkiem roszczeń o ochronę dóbr osobistych. Przepisy tej ustawy miały – w założeniu – ułatwić i uprościć postępowanie sądowe grupy osób o podobnych roszczeniach. Jednak regulacja tej ustawy zawiera pewne unormowania, które w jej praktycznym stosowaniu mogą utrudniać dochodzenie tych roszczeń. Oto niektóre z nich … Postępowanie grupowe w sprawach o roszczenia pieniężne jest dopuszczalne tylko wtedy, gdy wysokość roszczenia każdego członka grupy została ujednolicona przy uwzględnieniu wspólnych okoliczności sprawy. Dochodzone roszczenia muszą zatem być jednorodne, czyli jednego rodzaju oraz oparte na jednakowej podstawie faktycznej. Roszczenia oparte na jednakowej podstawie faktycznej to roszczenia, których podstawę stanowi taka sama podstawa faktyczna (przesłanka sensu stricto) lub roszczenia, których istotne okoliczności faktyczne są wspólne (przesłanka sensu largo). Oczywiście mogą istnieć nieznaczne różnice pomiędzy indywidualnymi podstawami roszczeń, jednak niezbędne jest, aby istotne okoliczności faktyczne uzasadniały żądanie wspólne dla wszystkich roszczeń. Innym poważnym ograniczeniem dochodzenia roszczeń w postępowaniu grupowym, jest możliwość żądania przez pozwanego zabezpieczenia kosztów procesu w postaci kaucji w wysokości do 20 % wartości przedmiotu sporu. Może się to okazać sporą kwotą, którą muszą zgromadzić powodowie. Pozwany, składając wniosek o zobowiązanie powoda do złożenia kaucji na zabezpieczenie kosztów procesu, winien uprawdopodobnić po pierwsze, że wytoczone przeciwko niemu powództwo jest oczywiście bezzasadne lub że jego uwzględnienie jest mało prawdopodobne, a zatem nosi cechy „pieniactwa procesowego”, a po drugie, że brak ustanowienia kaucji na zabezpieczenie jego przyszłego roszczenia o zasądzenie zwrotu kosztów procesu uniemożliwi lub poważnie utrudni ich egzekucję od strony powodowej. Inną przeszkodą faktyczną może się okazać nieopłacalność prowadzenia takiego postępowania przez kancelarię prawniczą. Bowiem obowiązuje tu przymus adwokacko – radcowski. Jeśli wartość przedmiotu sporu jest niska, nie znajdzie się kancelaria chętna do poprowadzenia takiej sprawy. Są to długotrwałe,  pracochłonne procesy sądowe wymagające zaangażowania często kilku osób zatrudnionych w kancelarii. Tytułem przykładu podam kilka dat dotyczących największej sprawy grupowej. Dotyczyła ona sporu z bankiem w zakresie kredytów hipotecznych. W grudniu 2010 r, wpłynął pozew do Sądu Okręgowego. W maju 2011 r. Sąd uznał iż powództwo nadaje się do rozpoznania w postępowaniu grupowym. Bowiem postępowanie grupowe składa się z trzech faz. Pierwsza  dotyczy  dopuszczalności  rozpoznania  sprawy w  postępowaniu  grupowym  i  nazywana  jest  czasem  „fazą  certyfkacji”.  Powód  obowiązany  jest udowodnić, że  roszczenia członków grupy nadają się do  rozpatrzenia w procedurze przewidzianej ustawą. Konieczne  jest, aby  roszczenia były  jednego  rodzaju oraz by wynikały z tej  samej  lub  takiej samej podstawy faktycznej. W trakcie drugiej fazy dochodzi do ostatecznego ustalenia składu osobowego  grupy, ...

Czytaj dalej
Odpowiedzialność podmiotów świadczących usługi turystyczne
Sie14

Odpowiedzialność podmiotów świadczących usługi turystyczne

W związku z faktem okresu wakacyjnego, wiele osób będzie niezadowolonych z jakości i sposobu realizacji „usług wypoczynkowych” przez biura podróży. Prawo przewiduje możliwość dochodzenia swoich roszczeń na drodze sądowej. Problematykę odpowiedzialności za świadczenie usług turystycznych reguluje ustawa o usługach turystycznych z dnia 29 sierpnia 1997 r. (Dz.U. Nr 133, poz. 884 z późn. zm.), a w zakresie nieuregulowanym ww. ustawą – przepisy Kodeksu Cywilnego oraz przepisy dotyczące ochrony konsumenta.   Organizator turystyki lub pośrednik turystyczny, który proponuje klientom imprezy turystyczne lub usługi turystyczne, udostępniając im odpowiednie informacje pisemne, a w szczególności broszury, foldery, katalogi, jest obowiązany wskazać w tych materiałach w sposób dokładny i zrozumiały: 1) cenę imprezy turystycznej lub usługi turystycznej albo sposób jej ustalenia; 2) miejsce pobytu lub trasę imprezy; 3) rodzaj, klasę, kategorię lub charakterystykę środka transportu; 4) położenie, rodzaj i kategorię obiektu zakwaterowania, według przepisów kraju pobytu; 5) ilość i rodzaj posiłków; 6) program zwiedzania i atrakcji turystycznych; 7) kwotę lub procentowy udział zaliczki w cenie imprezy turystycznej lub usługi turystycznej oraz termin zapłaty całej ceny; 8) termin powiadomienia klienta na piśmie o ewentualnym odwołaniu imprezy turystycznej lub usługi turystycznej z powodu niewystarczającej liczby zgłoszeń, jeżeli realizacja usług jest uzależniona od liczby zgłoszeń; 9) podstawy prawne umowy i konsekwencje prawne wynikające z umowy; 10) ogólne informacje o obowiązujących przepisach paszportowych, wizowych i sanitarnych oraz o wymaganiach zdrowotnych dotyczących udziału w imprezie turystycznej. Powyższe informacje nie mogą wprowadzać klienta w błąd. Organizator turystyki lub pośrednik turystyczny jest obowiązany podać klientowi, przed zawarciem umowy: 1) ogólne informacje o obowiązujących przepisach paszportowych, wizowych i sanitarnych, w szczególności o terminach oczekiwania na wydanie paszportu i wizy oraz o wymaganiach zdrowotnych dotyczących udziału w imprezie turystycznej; 2) informację o możliwości zawarcia umowy ubezpieczenia od kosztów rezygnacji z udziału w imprezie turystycznej oraz o zakresie ubezpieczenia od następstw nieszczęśliwych wypadków i kosztów leczenia. Organizator turystyki jest obowiązany poinformować klienta o szczególnych zagrożeniach życia i zdrowia na odwiedzanych obszarach oraz o możliwości ubezpieczenia z tym związanego. Dotyczy to także zagrożeń powstałych po zawarciu umowy. Organizator turystyki jest obowiązany we właściwym czasie, przed rozpoczęciem imprezy turystycznej, podać klientom: 1) nazwisko lub nazwę lokalnego przedstawiciela organizatora turystyki (lub innej instytucji), do którego klient może zwracać się w razie trudności, a także jego adres i numer telefonu; 2) w odniesieniu do imprez turystycznych dla dzieci – informację o możliwości bezpośredniego kontaktu z dzieckiem lub osobą odpowiedzialną w miejscu pobytu dziecka; 3) planowany czas przejazdu, miejsca i czas trwania postojów; 4) szczegółowe informacje dotyczące połączeń komunikacyjnych oraz miejsca, jakie klient będzie zajmował w środku transportu, w szczególności kabiny na statku lub przedziału sypialnego w pociągu. Powyższe informacje powinny być podane klientowi na piśmie. Udzielenie tych informacji...

Czytaj dalej
Polska próba walki z niemiecką płacą minimalną zakończona fiaskiem
Sie12

Polska próba walki z niemiecką płacą minimalną zakończona fiaskiem

1 lipca 2015 r. Federalny Sąd Konstytucyjny ogłosił decyzję w sprawie skargi 14 polskich i zagranicznych firm transportowych złożoną w ich imieniu przez niemiecką kancelarię prawną. Skarga nie została przyjęta do rozpatrzenia. Uzasadnieniem podjętej przez Sąd decyzji jest obowiązywanie konstytucyjnej zasady pomocniczości. Składający skargę powinni w pierwszej kolejności dochodzić swoich praw na drodze postępowania sądowego – przede wszystkim przed sądami pracy lub sądami administracyjnymi. Zdaniem FSK sądy powszechne powinny zbadać zasadność stosowania przepisów o płacy minimalnej w stosunku do pracowników niezatrudnionych przez niemieckich pracodawców, którzy tylko krótkoterminowo wykonują swoje obowiązki na terytorium RFN. Organy sprawiedliwości powinny również ustalić czy takie krótkoterminowe wykonywanie pracy na terytorium Niemiec wpływa na pogorszenie sytuacji finansowej pracownika. Pod rozwagę należy również wziąć zasadność kar finansowych nakładanych na zagraniczne firmy niestosujące ustawy o płacy minimalnej w kontekście ich całościowej sytuacji finansowej. FSK zaleca również aby niemieckie sądy powszechne przeanalizowały w razie prowadzenia postępowania możliwość naruszenia przepisów unijnych przez regulację ustawy o płacy minimalnej. Dla polskich przedsiębiorców transportowych decyzja Federalnego Sądu Konstytucyjnego oznacza dalsze trwanie w niepewnej sytuacji, oczekiwanie na ewentualne złożenie przez KE skargi przeciwko Niemcom do ETS, lub kolejne wydatki związane z prowadzeniem postępowań sądowych przed niemieckimi sądami pracy. Autor: Katarzyna Ożóg – aplikantka...

Czytaj dalej